(Διάλογος με τον Κώστα Τηλιακό στα γραφεία του περιοδικού)
Κ.Τ.: Μη μου πεις ότι αυτή η γριά στο εξώφυλλο του Uncut είναι ο Robert Plant!
Σ.Α.: Κι όμως, αυτός είναι. Ξανά στο προσκήνιο, χάρη στη συνεργασία του με την Alison Krauss, τη βασίλισσα του bluegrass και της country.
Κ.Τ.: Και τι σχέση έχει ο Plant με bluegrass και country;
Σ.Α.: Ε, ξέρεις τώρα πώς είναι τα πράγματα. Όσο μεγαλώνουν θέλουν να δείξουν ότι είναι «σοβαροί καλλιτέχνες» και αρχίζουν τις συνεργασίες με κάτι Αφρικανούς, με κάτι από δω, με κάτι από κει· το ‘χει κάνει και στο παρελθόν ο Plant, θυμήσου τη συμμετοχή του στο «Festival In The Desert» του Τιμπουκτού το 2003, αλλά και τα ανατολίτικα αρώματα σε πολλές από τις προηγούμενες δουλειές του.
Κ.Τ.: Τον έχεις ακούσει το δίσκο; Λέει τίποτε;
Σ.Α.: Κοίταξε, δεν είναι κακός. Έχει αρκετά καλά σημεία και ορισμένα ενδιαφέροντα τραγούδια. Στην πραγματικότητα όμως αφενός είναι περισσότερο δίσκος της Krauss και πολύ λιγότερο δίσκος του Plant (τον καπελώνει κανονικά δηλαδή η Krauss, αποτελώντας την κυρίαρχη παρουσία στο άλμπουμ και βάζοντας εκείνη την αισθητική σφραγίδα), αφετέρου δεν υπάρχει τίποτε το πραγματικά καινούργιο σε αυτό που ακούει κανείς: ένα χαρμάνι country, R&B, rockabilly, blues του Δέλτα, και folk των Απαλαχίων άλλοτε αξιοσημείωτο και άλλοτε κοιμήσικο.
Κ.Τ.: Λένε καινούργια τραγούδια, συνθέσεις και των δυο τους;
Σ.Α.: Όχι, και αυτό είναι ένα σοβαρό θέμα. Παρουσιάζουν μόνο διασκευές, αρκετές μάλιστα σε τραγούδια των 50s και 60s. Τα επέλεξαν με τη βοήθεια του παραγωγού τους, του T Bone Burnett, που είναι ίσως ο βασικότερος συντελεστής του άλμπουμ· κατά κανόνα ξεχασμένα αλλά αξιόλογα τραγούδια των Townes Van Zandt, Everly Brothers, Tom Waits, Gene Clark κ.ά.
Κ.Τ.: Και καλά, πώς μια τέτοια «απλώς καλούτσικη» δουλειά, όπως μου την παρουσιάζεις, έφτασε να γίνει εξώφυλλο στο Uncut;
Σ.Α.: Και όχι μόνο! Έχει πάρει διθυραμβικές κριτικές σε Rolling Stone, Q, Mojo, Village Voice…
Κ.Τ.: Ε τότε κάτι δεν κατάλαβες εσύ.
Σ.Α.: Μια πιθανότητα είναι αυτή. Μια άλλη πιθανότητα είναι να έχει υπερεκτιμηθεί η συγκεκριμένη δουλειά, κάτι που προσωπικά θα απέδιδα στην ακτινοβολία του ονόματος που έχει ο Plant αλλά και… στην ηλικία των δημοσιογράφων. Τη στιγμή αυτή τα περισσότερα μεγάλα ονόματα της μουσικής δημοσιογραφίας διεθνώς είναι από 50 και πάνω. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κουβαλάνε κάποιες εμμονές για τα νεανικά τους ακούσματα, αλλά και ενδόμυχα να χαίρονται με κάθε υψηλού καλλιτεχνικού επιπέδου επανεμφάνιση κάποιου «γερόλυκου», αφού κάτι τέτοιο το εκλαμβάνουν έμμεσα και ως δική τους επιβεβαίωση. Ξέρεις: «Να που η παραγωγική ζωή του ρόκερ μπορεί να συνεχίζεται και στην τρίτη ηλικία!».
Κ.Τ.: Με αυτά που μου λες μου κίνησες την περιέργεια. Θέλω να τον ακούσω αυτόν το δίσκο.
Σ.Α.: Να τον ακούσεις, ώστε να έχεις προσωπική άποψη για το θέμα.

Ειδήσεις Σήμερα: