Από τον Ντίνο, πήρα το παρακάτω σχόλιο  που νομίζω ότι αξίζει να διαβαστεί — για τον επιπλέον λόγο ότι  πρόκειται για τις σκέψεις  δεκαεξάχρονου μαθητή της Β Λυκείου. Αναφέρονται όχι στο  «τι είναι ο κόσμος του ΠαΣοΚ αλλά στο «τι είναι ο καθένας από εμας».

Οι εκλογές πέρασαν (πάλι), οι πολίτες σταμάτησαν να κουράζουν το μυαλό τους προβληματισμένοι για το που να χαρίσουν την πολύτιμη ψήφο τους, τα σχολεία ξανανοίγουν και οι ρυθμοί της ζωής γίνονται και πάλι σιγά-σιγά κανονικοί. Τι κερδίσαμε όμως; Τι άλλαξε στη ζωή τη δική μας των απλών ανθρώπων που απλά βάλαμε κάποιους σταυρούς σε ένα χαρτί γεμάτο καθημερινά ονόματα; Μήπως θα ξυπνήσουμε αύριο και θα είμαστε καλύτεροι άνθρωποι; Μήπως θα αρχίσουμε να δείχνουμε άλλο πρόσωπο στα καθημερινά πράγματα που ζητάνε ην προσοχή μας και εμείς τους γυρίζουμε την πλάτη;

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι έχουμε καταλήξει όλοι μας να λέμε «στην Ελλάδα ζεις…», «δεν ξέρεις την ελληνική πραγματικότητα». Αρχίζουμε τότε να κατηγορούμε τις κυβερνήσεις, το σύστημα, τους άλλους Έλληνες ακόμα και τους εαυτούς μας — παρέχοντας τους βέβαια τα γνωστά ελαφρυντικά για να καθησυχάσουμε τις συνειδήσεις μας. Η αλήθεια όμως πονάει και κατά βάθος την ξέρουμε καλά: όσο οι άνθρωποι δεν αλλάζουν καμία χώρα δεν θα προχωρήσει σε καμία ριζική αλλαγή, δεν θα έχει μέλλον και προοπτική και δεν θα πάει μπροστά όσο και αν οι πολιτικοί αρχηγοί υπόσχονται πως έτσι θα γίνει απλώς αν τους ψηφίσουμε. Η αδράνειά μας όμως μας δίνει μια αίσθηση αξιοπρέπειας και μεγαλειότητας καθώς εμείς ξέρουμε τα προβλήματα του τόπου μας! Μάλιστα! Εμείς ξέρουμε την σαπίλα της ελληνικής κοινωνίας και είμαστε πολύ υπεράνω καθώς μπορούμε να τα σχολιάζουμε όλα και να κάνουμε ανελέητη κριτική σε κάθε τι που μας προξενεί δυσφορία, αυτό αρκεί.

Έτσι όμως ξεχνάμε πως όλα αρχίζουν από εμάς και περιμένουμε αυτός που μας εκπροσωπεί να είναι όσο το δυνατόν καλύτερος, και αν δεν είναι, χαλάλι: αυτός θα χάσει τις επόμενες εκλογές!

 
             

Ειδήσεις Σήμερα: