Για τον Γιάννη Χαρούλη έγινε λόγος πρώτη φορά το 2002, όταν εμφανίστηκε στο Λυκαβηττό, στο πλαίσιο συναυλίας που ήταν αφιερωμένη στον Νίκο Ξυλούρη. Η εκπληκτική ομοιότητα της φωνής του με εκείνη του εκλιπόντος καλλιτέχνη οδήγησε σε χαρακτηρισμούς του τύπου «ο νέος Ξυλούρης» ή «ο διάδοχος του Ν.Ξυλούρη». Έτσι δημιουργήθηκαν προσδοκίες, στις οποίες ο νεαρός από τον Αγιο Νικόλαο εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να ανταποκριθεί (ας μην ξεχνάμε ότι τότε υπήρχε ένας Ξαρχάκος και ένας Μαρκόπουλος).
Στο συγκεκριμένο άλμπουμ του, το δεύτερο κατά σειρά, ακούμε έναν «Ξυλούρη» να τραγουδά… το σύμπαν: από συνθέσεις με παραδοσιακό χρώμα έως μπαλάντες ποπ ή «έντεχνες» και από ραπ μέχρι κρητικά τραγούδια. Οι ωραίες στιγμές δεν λείπουν. Ο Θ.Παπακωνσταντίνου έχει γράψει το πανέμορφο κομμάτι «Στις χαραυγές ξεχνιέμαι», ενώ στο ύψος τους στέκουν οι συνθέσεις «Σαν τα ρολόγια» (Τσακνής/Ελευθερίου) και «Το όνειρο του πολεμιστή» (Δημήτρης Υφαντής). Δεν αναιρούν όμως το γεγονός ότι ο δίσκος δεν μοιάζει με προϊόν έκφρασης, αλλά με εμπορικό προϊόν που χτίστηκε πάνω σε δεδομένες συνταγές και συντεταγμένες, με στόχο να επαληθευτούν οι «προφητείες».

Ειδήσεις Σήμερα: