Το 1975 τα ορυχεία της Μινεσότα δέχτηκαν πρώτη φορά εργάτριες, κάτι που οι άντρες εργαζόμενοι δεν είδαν με καλό μάτι. Θέλοντας να τις αποθαρρύνουν, αλλά και στο πλαίσιο της νοοτροπίας του αρσενικού, έκαναν καθημερινή πρακτική τα πρόστυχα σχόλια και τα καψόνια εις βάρος των γυναικών. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η Λόις Τζένσον μήνυσε τα ορυχεία Έβελεθ. Κατάφερε να συσπειρώσει και άλλες γυναίκες. Έτσι, υποβλήθηκε η πρώτη ομαδική αγωγή για σεξουαλική παρενόχληση σε εργασιακό χώρο και δημιουργήθηκε προηγούμενο, πάνω στο οποίο στηρίχτηκε το μετέπειτα νομικό πλαίσιο για τέτοιου είδους υποθέσεις.
Με αφετηρία την ιστορία της Τζένσον, η Νεοζηλανδή σκηνοθέτις Νίκι Κάρο ακολουθεί το σίγουρο μονοπάτι του αμερικανικού σινεμά καταγγελίας και στήνει μια κοινωνικοπολιτική ταινία στο ύφος της «Νόρμα Ρέι» ή της «Έριν Μπρόκοβιτς». Το λαμπρό καστ και οι στέρεες ερμηνείες συνέβαλαν στην επιτυχία του φιλμ, αλλά και στις υποψηφιότητες που απέσπασε για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Α΄ και Β΄ Γυναικείου Ρόλου.
Ο ευρωπαϊκός δίσκος διακρίνεται για το λαμπρό αναμορφικό κάδρο. Το σχετικά υψηλό bit rate δίνει ζωντάνια στην εικόνα και στα χρώματα, αποδίδοντας πιστά τα τοπία με τα ορυχεία (σταχτιά και μαύρα πετρώματα κόντρα στο γαλάζιο του ουρανού) και τον ανεμικό ήλιο του βορρά. Στιγμιαία τεχνουργήματα είναι… μέσα στο πρόγραμμα. Ο σχεδιασμός της μπάντας δεν στοχεύει στον εντυπωσιασμό του θεατή. Δυνατές χαμηλές συχνότητες εξαπολύονται στη σκηνή της ανατίναξης των βράχων με δυναμίτη και στο εσωτερικό των ορυχείων ο θόρυβος των μηχανών δημιουργεί ένα πειστικό ηχητικό περιβάλλον. Πέρα από αυτά, έχουμε ατμόσφαιρες χώρων και έναν αγώνα χόκεϊ, όπου τα περιφερειακά ηχεία κάνουν ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία τους.
Τα έξτρα είναι λιγοστά. Οι σκηνές που κόπηκαν καλύπτουν περίπου ένα δεκάλεπτο. Στο 15λεπτο Making of, εκτός από τους συντελεστές του έργου, μιλούν γυναίκες που έζησαν τα πραγματικά γεγονότα, από τα οποία είναι εμπνευσμένη η «Aνιση Μάχη».

Ειδήσεις Σήμερα: