Three Burials of Melquiades Estrada, The – Κριτική

Ο Μελκιάδες Εστράδα, λαθρομετανάστης που ζούσε σε πόλη των συνόρων του Τέξας με το Μεξικό, βρίσκεται νεκρός και πρόχειρα θαμμένος. Κανείς δεν γνωρίζει ποιος και γιατί τον πυροβόλησε. Έπειτα από τη νεκροψία οι Αρχές φροντίζουν για μια αξιοπρεπή ταφή στο τοπικό κοιμητήριο. Όμως, το μέρος είναι μικρό. Σύντομα μαθεύεται ότι ο Νόρτον, ο νέος συνοριοφύλακας, ήταν εκείνος που πυροβόλησε κατά λάθος τον άτυχο Μεξικανό. Ο Πιτ Πέρκινς, φίλος του νεκρού, ζητά από το σερίφη να τον συλλάβει. Εκείνος αδιαφορεί. Έτσι, ο Πέρκινς αποφασίζει να απονείμει ο ίδιος δικαιοσύνη. Αιχμαλωτίζει το δράστη και τον υποχρεώνει να ξεθάψει το πτώμα. Οι δυο τους, μαζί με το μακάβριο φορτίο, θα μπουν στο Μεξικό, από τα περάσματα που χρησιμοποιούν οι λαθρομετανάστες, και θα θάψουν τρίτη φορά τον Εστράδα, εκεί όπου είχε εκφράσει την επιθυμία να αναπαυθεί.
Οι «Τρεις Ταφές…» εντάσσονται σε ένα κινηματογραφικό ρεύμα που κυρίως στη δεκαετία του 1970 ονομάστηκε «νεο-γουέστερν». Πρόκειται για ταινίες, οι συντελεστές των οποίων αντλούν από τη μυθολογία των κλασικών γουέστερν. Αναπλάθουν ένα αντίστοιχο κλίμα, αλλά περιβάλλουν την εκάστοτε ιστορία με σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό. Εν προκειμένω, ο σεναριογράφος Γκιγιέρμο Αριάγα («21 Γραμμάρια») παίζει ξανά με το χρόνο (στο πρώτο ημίωρο το παρόν μπλέκεται με το παρελθόν) και σχολιάζει τη σύγχρονη Αμερική μέσα από δευτερεύοντες χαρακτήρες, που στην πορεία αποκτούν την ίδια βαρύτητα με τους πρώτους ρόλους. Όλοι τους είναι τραγικά πρόσωπα. Ο πιο τραγικός ήρωας ωστόσο είναι ο νεαρός φύλακας των συνόρων. Παιδί του σήμερα, κρύβει πίσω από ένα περίβλημα αρρενωπότητας ένα άτομο κενό με όλη τη σημασία της λέξης. Η πραγματική του τιμωρία δεν είναι το ταξίδι με τον νεκρό. Είναι η ανακάλυψη ενός κόσμου που αγνοούσε. Ενός κόσμου στον οποίο οι άνθρωποι σκέφτονται, νοιάζονται για τους φίλους και όταν βρίσκονται γυμνοί με το ταίρι τους κάνουν έρωτα και όχι σεξ για να «ξεφορτώσουν».
Η πρώτη αυτή σκηνοθεσία του Τόμι Λι Τζόουνς για τη μεγάλη οθόνη ήταν υποψήφια για το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών του 2005. Απέσπασε το βραβείο Σεναρίου και Ανδρικού Ρόλου, αλλά και ομόφωνα καλές κριτικές, που τις εξασφάλισαν μια αξιοπρεπή σταδιοδρομία στις αίθουσες ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού.
Η ελληνική έκδοση διαθέτει αναμορφική εικόνα, στον αυθεντικό λόγο πλευρών 2,35:1, που αποδίδει άριστα την εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει στη φωτογραφία ο Κρις Μένγκες. Όπως συνηθίζεται στα γουέστερν, το γαλανό του ουρανού περιβάλλει τοπία στα οποία κυριαρχούν οι βράχοι, το χώμα και η χαμηλή βλάστηση. Το φως του ήλιου μοιάζει να καίει τις πόλεις, ενώ στο τελευταίο μέρος που διαδραματίζεται στο Μεξικό απεικονίζονται χωριά με τα χαρακτηριστικά χαμηλά σπίτια, βαμμένα σε έντονα χρώματα. Η εικόνα δείχνει συμπαγής, με πάρα πολύ καλή ανάλυση και με ικανοποιητική αίσθηση βάθους στα πλάνα. Η εξακάναλη μπάντα είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να συνοδεύει τα δρώμενα, χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις. Υπάρχουν σκηνές ηχητικής δράσης (ελικόπτερα που περιπολούν), αλλά προτεραιότητα έχει η ελεγειακή μουσική του Μάρκο Μπελτράμι.
Τα έξτρα έχουν ελληνικούς υπότιτλους. Το «Making of» δεν είναι σπουδαίο. Το παρασκήνιο των γυρισμάτων είναι αναμενόμενο και οι συνεντεύξεις των συντελεστών μοιάζουν από συνεσταλμένες έως αμήχανες. Αξίζει ωστόσο να δει κανείς το πεντάλεπτο φιλμάκι που σκηνοθέτησε ο σεναριογράφος Γκιγιέρμο Αριάγα. Έχει ήρωες ένα νεκρό που… αρνείται να αποδεχτεί το γεγονός ότι πέθανε και το φίλο του που από παραξενιά της τύχης χάνει την ευκαιρία να βρεθούν μαζί στον άλλο κόσμο.