Για πολύ καιρό η σύγχρονη μουσική κράτησε επιμελώς αποστάσεις από τον πολιτικό και κοινωνικό περίγυρο. O πολιτικός χαρακτήρας και η κοινωνική στράτευση του τραγουδιού διαμαρτυρίας, όπως το γνωρίσαμε τη χρυσή δεκαετία του ’60 από τον Woody Guthrie, τον Bob Dylan, τον Phil Ochs και την Joan Baezν κατάντησε τα τελευταία χρόνια να θεωρείται ένα είδος μουσειακό, ένα μουσικό απολίθωμα από μια εποχή κατά την οποία ιδεαλιστές και ρομαντικοί καλλιτέχνες διεκδικούσαν και κέρδιζαν ένα ρόλο εκφραστή της γενιάς τους και με τα τραγούδια τους βροντοφώναζαν την ανησυχία, την κριτική και την αντίδραση της κοινωνίας σε μια σειρά από φλέγοντα ζητήματα της κοινής μοίρας.
Ευτυχώς το τελευταίο διάστημα κάτι φαίνεται να αλλάζει. Ο έμπρακτος αγώνας αστέρων του rock όπως ο Bono των U2 για τη διαγραφή του χρέους των χωρών του Τρίτου Κόσμου και η μεγάλη επιτυχία του πρόσφατου Live 8 (εμπνευσμένου από το Live Aid των 80s) όσον αφορά στη συμμετοχή καλλιτεχνών αλλά και στον ενδιαφέρον του κοινού αποτελούν ευπρόσδεκτα σημάδια επαναπροσδιορισμού των προτεραιοτήτων της σύγχρονης μουσικής έκφρασης.

Απελευθερωτική ορχήστρα
Μια τέτοια τάση αναγέννησης των πολιτικών και κοινωνικών ευαισθησιών της σύγχρονης μουσικής δημιουργίας επιβεβαιώνει και το νέο άλμπουμ του Charlie Haden σε συνεργασία με τη Liberation Music Orchestra (LMO).
Η αλήθεια είναι ότι ο Haden ποτέ δεν αγνόησε το πολιτικό περιβάλλον. Την ιδέα για τη δημιουργία της LMO τη συνέλαβε και την υλοποίησε για πρώτη φορά πριν από 36 χρόνια, το 1969, μαζί με την πιανίστρια Carla Bley. Ήταν το αποτέλεσμα της κοινής αναζήτησής τους για ένα καλλιτεχνικό όχημα αφοσιωμένο σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών με ρεπερτόριο νέες συνθέσεις ή επαναστατικά τραγούδια από την Ισπανία, τη Νότια Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Έκτοτε οι Haden και Bley επέστρεφαν στο όραμα της LMO όχι σε τακτά χρονικά διαστήματα αλλά όταν ένιωθαν την ανάγκη να κάνουν μια πολιτική δήλωση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι τρεις προηγούμενες κυκλοφορίες της LMO συνέπεσαν με τη διακυβέρνηση του Νίξον, του Ρέιγκαν και του πατέρα Μπους.
Το «Not In Our Name» είναι η τέταρτη ηχογράφηση της LMO, που αυτή τη φορά έχει δωδεκαμελή σύνθεση. Ο Haden εμπνεύστηκε τον τίτλο του άλμπουμ όταν, κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής του περιοδείας του 2003, διαπίστωσε ότι πολλοί Ιταλοί και οι Ισπανοί εξέφραζαν την αντίθεσή τους στην εισβολή και στην κατοχή του Ιράκ αναρτώντας στα μπαλκόνια των διαμερισμάτων τους πανό με το συγκεκριμένο σύνθημα.
Το ρεπερτόριο του άλμπουμ απαρτίζεται αποκλειστικά και μόνο από συνθέσεις Αμερικανών. Ο ίδιος ο Haden αποσαφηνίζει το μήνυμα αυτής της επιλογής επισημαίνοντας ότι «το γεγονός και μόνο ότι δεν επιδοκιμάζεις όλα όσα κάνει αυτή η κυβέρνηση δεν συνεπάγεται ότι δεν είσαι πατριώτης».

Αμερική η όμορφη
Το ρόλο της εισαγωγής παίζει μια νέα, ομότιτλη με το άλμπουμ, σύνθεση του Haden, ανάλαφρη αλλά και ενδοσκοπική, σε ρυθμό waltz, με ένα υπέροχο αλά Charlie Parker σόλο άλτο σαξόφωνου από τον Miguel Zenon.
Ακολουθούν μια απολαυστική, reggae απόκλισης, διασκευή του «This Is Not America» (των Pat Metheny & David Bowie) και η νέα σύνθεση της Bley «Blue Anthem», ένας μελαγχολικός ύμνος στη νύχτα και στα πλάσματά της. Έπεται το «America The Beautiful», ένα σπονδυλωτό κομμάτι με τέσσερα μέρη, μεταξύ των οποίων το «Skies Of America» του Ornette Coleman, που κατά την εξέλιξή του κυριολεκτικά απογειώνεται ο ντράμερ Matt Wilson.
Στη διασκευή του παραδοσιακού gospel «Amazing Grace» έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε ένα εξαιρετικό σόλο του Haden. Στο «Goin’ Home» (σύνθεση του Antonin Dvorak, απόσπασμα της «New World Symphony») τις εντυπώσεις κερδίζει ο τρομπετίστας Michael Rodriguez με ερμηνεία μελωδική, ζεστή και ανοιχτή στον αυτοσχεδιασμό, στο στιλ του Chet Baker και του Fats Navarro.
Στο λεπτεπίλεπτο «Throughout» (Bill Frisell) η δεξιοτεχνία της Bley στο πιάνο συνδυάζεται με τον ιδιαίτερο ήχο της κιθάρας του Steve Cardenas αλλά και με δύο διαφορετικού ύφους αλλά εξίσου εντυπωσιακά σόλο τενόρο σαξόφωνου, ένα από τον Chris Cheek και ένα από τον Tony Malaby.
Ο επίλογος γράφεται με το «Adagio» (Samuel Barber) -ένα κλασικό θέμα, πλέον άρρηκτα συνδεδεμένο με τον Πόλεμο του Βιετνάμ χάρη στον Oliver Stone- σε μια επική ορχηστρική διερμήνευση, που ισορροπεί χαρισματικά μεταξύ φινέτσας και έντονης συναισθηματικής υποβολής.

Carla η ασύγκριτη
Όλες οι ενορχηστρώσεις έχουν την υπογραφή της Carla Bley όπως συμβαίνει σε όλη την ιστορία της LMO. Άλλοτε ακαταμάχητα λυρικές και άλλοτε ενσωματώνοντας μια λεπτή, σχεδόν αδιόρατη ειρωνεία, αποδεικνύουν με υπέροχο τρόπο το χάρισμά της να ανάγει σε χαρακτηριστικά προσωπικό το ανώνυμο (εθνικούς ύμνους, παραδοσιακούς σκοπούς, κλασικές μελωδίες) αλλά και να δημιουργεί τις βέλτιστες συνθήκες για να λάμψουν οι ικανότητες του εκάστοτε σολίστα με τον οποίο συνεργάζεται.
Η ηχογράφηση έγινε τον Ιούλιο του 2004 στη Ρώμη. Την παραγωγή υπογράφουν από κοινού ο Haden, η Bley και η σύζυγος του Haden, Ruth Cameron.

Ειδήσεις Σήμερα: