Πέμπτος κατά σειρά δίσκος της Καλλιόπης Βέττα -μιας ερμηνεύτριας που σπούδασε φυσική αγωγή στην πρώην Σοβιετική Ένωση, αλλά την κέρδισε το τραγούδι- και ένα άλμπουμ που επιβεβαιώνει τα αδιέξοδα της σύγχρονης δισκογραφίας: Λίγοι δημιουργοί που δεν καλύπτουν τη ζήτηση, πλήρης σύγχυση ως προς το πού στοχεύει κάθε δουλειά και βέβαια μια διάθεση για ποιότητα που παραμένει… διάθεση.
Το «Πρωί της Κυριακής» μιλά για έρωτα χωρίς να είναι ερωτικός δίσκος. Εάν εξαιρέσουμε δυο τρία track (ανάμεσά τους η σύνθεση του Ηλία Λιούγκου «Κόψε»), όλα τα υπόλοιπα χαρακτηρίζονται από την αμηχανία της εποχής και από μια αγωνία να αρέσουν – κατά κύριο λόγο στους… μονάρχες του ραδιοφώνου. Δηλαδή, αχταρμάς ως προς τις συνθέσεις και στίχοι χωρίς το παραμικρό βάσανο όσον αφορά στην επιλογή των λέξεων και στη ρίμα. Οι ενορχηστρώσεις του Μιχάλη Νικολούδη προσπαθούν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι.

Ειδήσεις Σήμερα: