Ένα ζευγάρι που χωρίζει, μια τηλεοπτική σταρ που είναι μόνη και απελπισμένη, τρομοκρατημένη από τη μοναξιά της, ένας γεωπόνος ταξιτζής αποφασισμένος ν’ αλλάξει τη ζωή του κάποια μέρα, μια σύζυγος που τα κάνει όλα: μαγειρεύει, πλένει σιδερώνει και είναι και νοσοκόμα, και άλλοι ήρωες στην αναζήτηση της αγάπης. Έστω της πλασματικής, της εφήμερης, της στιγμιαίας, εκεί που τα σώματα θα ενωθούν, θα φιληθούν και θα νιώσουν ότι γίνονται αθάνατα.

Μια ταινία τόσο πραγματική, τόσο ζωντανή, τόσο αληθινή και κυρίως τόσο καθαρή, με θετικό συναίσθημα που δεν την χαρακτηρίζει ίχνος ελληνικού λαϊκισμού, σε καμία της λεπτομέρεια. Εντυπωσιακό, ανακουφιστικό, ελπιδοφόρο συναίσθημα.

Μια ταινία μοντέρνα, εξαιρετικά μέσα στην εποχή της, που δείχνει άλλου τύπου σχέσεις από αυτές που μας έχουν εθίσει το λαϊκό σινεμά και τα σήριαλ κατανάλωσης ελληνικότητας.

Μισούμε τις ελληνικές ταινίες γιατί απλούστατα μας δείχνουν μια χώρα λαϊκισμού και χυδαιότητας και πρέπει κι από πάνω να την θεωρήσουμε δεδομένη. Για να γλυτώσουμε από αυτό καταφεύγουμε σε ταινίες με απίστευτα ψυχοφθόρες εσωτερικές αναζητήσεις γιατί απλούστατα η καθημερινότητα έχει καταστραφεί από την εικόνα της τηλεόρασης και του παλιού «καλού» «κλασσικού» ελληνικού κινηματογράφου και είναι δύσκολο να τα βάλεις μαζί της.

Ο Ντίνος Μαυροειδής όμως αγρόν αγοράζει! Λέει τα δικά του λες και δεν τον ενδιαφέρει τι λέει ο υπόλοιπος ελληνικός κινηματογράφος και έχει απόλυτο δίκιο. Στα χνάρια του Αλμοδοβάρ, κάνει μια κωμωδία ηθών -δεν κατάλαβα γιατί την χαρακτήρισαν κοινωνική, τι βλακεία!- άκρως απολαυστική!.

Εξαιρετικές αποχρώσεις πάνω στις ανθρώπινες καταστάσεις και τις σχέσεις, οι αγωνίες και οι λάθος πανικοί των ανθρώπων που βρίσκουν την ηρεμία -τι λεπτή και χαριτωμένη ειρωνεία- μόνο σε ένα αστυνομικό τμήμα!

Μια ταινία που λέει «σ’ αγαπώ» σε κάθε πλάνο της. Που οι τραυματισμοί των ηρώων δεν γίνονται από όπλα, αλλά από αδεξιότητα. Τι πιο συχνό εξάλλου! Που η απελπισία είναι περισσότερο στο κεφάλι των ηρώων παρά στην πραγματικότητα. Και φυσικά θυμήθηκα την υπέροχη φράση του Μαρκ Τουέϊν «έχω ζήσει μεγάλες δυστυχίες στη ζωή μου, μερικές εκ των οποίων στην πραγματικότητα». Η Μια Υπέροχη Μέρα είναι
μια υγιής ταινία. Μια ταινία για τον έρωτα για τις σχέσεις, για τις αγωνίες τις μικρές και τις μεγάλες που μας τρελαίνουν για την ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Μια ταινία με πραγματικούς ήρωες, που νιώθεις να ταυτίζεσαι με τους πάντες -ναι! με τους πάντες!- ανά περίπτωση.

Ένας Μαυροειδής σε τρελά κέφια κάνει μια ταινία που θα την απολαύσετε και θα μιλάτε καιρό γι’ αυτήν. Μην την χάσετε!

Ηλέκτρα Βενάκη

Ειδήσεις Σήμερα: