Από τις ελληνικές παραγωγές που είτε σε συνεπαίρνουν είτε σε απωθούν από το πρώτο κιόλας τέταρτο. Ακολουθώντας ένα νεαρό που περιφέρεται στη σύγχρονη Αθήνα, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος καταγράφει την πρωτεύουσα των αλλοδαπών και των περιθωριακών στοιχείων που ζουν γύρω από την Ομόνοια: Ανήλιαγα υπόγεια, δουλειές του ποδαριού, ναρκωτικά, άνθρωποι τους οποίους ο περαστικός αποφεύγει να αντικρίσει κατάματα. Με τη μηχανή του φωτίζει σκοτάδια του σώματος και της ψυχής. Η επιλογή ωστόσο ενός βωβού παρατηρητή, που απλώς ξεσπά στο φινάλε, δύσκολα απογειώνει την ταινία. Η ελληνική ψηφιακή έκδοση διαθέτει αναμορφικό κάδρο με σωστή απόδοση της ατμόσφαιρας του πρωτοτύπου. Σε επίπεδο ήχου οι διάλογοι ακούγονται καθαρά. Η στερεοφωνική εντύπωση δίνεται κυρίως με τη μουσική.