Ομολογώ ότι δεν περίμενα πλέον ότι οι Porcupine Tree θα με ξάφνιαζαν με έναν τόσο καλό δίσκο. Από τη μια η παράλληλη ενασχόληση του Steven Wilson με τους No-Man και από την άλλη οι ambient εμμονές του, που είχαν για τα καλά εδραιωθεί στα πρόσφατα άλμπουμ, με έκαναν να νοσταλγώ τις παλιές καλές progressive και hard rock ημέρες. Να όμως που αποφάσισε να ασχοληθεί ξανά με ό,τι γνωρίζει καλύτερα, για να προκύψει κάτι ανάλογο του «The Sky Moves Sideways». Έτσι, εδώ θα συναντήσετε πάλι αρκετές πανέμορφες αναφορές στους Pink Floyd, περίτεχνα κιθαριστικά σόλο και μεγάλα αποθέματα ενέργειας. Το ηχητικό καλειδοσκόπιο έχει όλα τα χρώματα που βάζει ο νους και δεκάδες καλά κρυμμένα ταξίδια σε δάση και ουρανούς, που περιμένουν να τα ανακαλύψετε. Τραγούδια όπως τα «Arriving Somewhere», «Lazarus», «Shallow» και «Deadwing» αποτελούν αληθινά διαμάντια και δεν γράφονται συχνά. Σημαντικές είναι οι συμμετοχές των Adrian Belew και Mikael Akerfeldt, αλλά ανεκτίμητη είναι εκείνη του «παλιού» Steven Wilson.