Κάθε αυτοκινητόδρομος ή λεωφόρος έχει τους παράλληλους δρόμους του. Είναι οδοί που υπάρχουν στο πλάι, χωρίς τη δυνατότητα -ή την πιθανότητα- να διασταυρωθούν με τις πολλές λωρίδες της φαρδιάς ασφάλτου. Σε τέτοιους δρόμους κυλά η ζωή του Μάιλς και του Τζακ. Ο πρώτος είναι δάσκαλος μέσης εκπαίδευσης και λαχταρά να δει δημοσιευμένο το πρώτο του μυθιστόρημα. Ο άλλος επαγγέλλεται τον ηθοποιό. Δεν είναι ούτε γνωστός ούτε άγνωστος. Έχει παίξει ρόλους στην τηλεόραση και τώρα κάνει διαφημιστικά σποτ κρατικών οργανισμών. Δεδομένου ότι ο δεύτερος παντρεύεται στο τέλος της βδομάδας, οι δυο άντρες θα ταξιδέψουν στα αμπέλια της Καλιφόρνια και θα περάσουν μερικές μέρες ξεγνοιασιάς, δοκιμάζοντας κρασιά και φλερτάροντας γυναίκες. Όμως το σύντομο αυτό ταξίδι αναψυχής θα γίνει αφορμή ώστε καθένας να βγάλει στην επιφάνεια τον αληθινό του εαυτό. Το τέλος της διαδρομής δεν θα φέρει τη λύτρωση ούτε θα επιφέρει κάποια αλλαγή. Ο Μάιλς θα εξακολουθήσει να είναι άτολμος με τις γυναίκες, να κλέβει χρήματα από το κομπόδεμα της μητέρας του και να τρέφει ελπίδες σχετικά με την έκδοση του πρώτου του βιβλίου. Από την πλευρά του ο Τζακ θα βολευτεί στο γάμο του με μια πλούσια Αρμένισσα. Ίσως να συνεχίσει να (υπο)απασχολείται ως ηθοποιός. Μπορεί όμως και να προτιμήσει τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του πεθερού του, περπατώντας σε έναν ακόμα δρόμο παράλληλα με τη λεωφόρο της αναγνώρισης, παράλληλα με το αμερικανικό όνειρο του επιτυχημένου, το οποίο για εκείνον δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ.
Το «Πλαγίως», όπως αποδόθηκε στα ελληνικά ο τίτλος, μοιάζει με μια οποιαδήποτε ταινία δρόμου. Ωστόσο, ο Αλεξάντερ Πέιν (Αλέξανδρος Παπαδόπουλος) φροντίζει να βουτήξει βαθιά κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων και να μιλήσει για πολύ περισσότερα πράγματα από εκείνα που φαινομενικά απασχολούν τους ήρωές του. Για την κρίση της μέσης ηλικίας, για τις εμμονές ενός ανθρώπινου χαρακτήρα, για το σαράκι που τρώει τον «αποτυχημένο», για τις ευκαιρίες που προσπερνάμε, για τις συνέπειες των επιλογών μας. Ανάγει σε πρωταγωνιστές δυο άτομα που ανήκουν μεν στη σφαίρα του «μικρομεσαίου», αλλά κατά βάθος έχουν τη μοναδικότητα που λείπει από πολλούς «επιτυχημένους». Ο σπινθηροβόλος διάλογος, οι εξαιρετικές ερμηνείες και το άπλετο φως που πέφτει σε καθημερινές καταστάσεις, ανεβάζουν τις… μετοχές ενός φιλμ, το οποίο άλλοι αποκάλεσαν αριστούργημα και ορισμένοι θεώρησαν απλώς τρυφερό και αληθινό. Το «Sideways» ήταν υποψήφιο για πέντε Όσκαρ και έξι Χρυσές Σφαίρες και σάρωσε τα βραβεία στις απονομές από Ενώσεις Κριτικών διαφόρων πόλεων των ΗΠΑ και του Καναδά (Λος Aντζελες, Νέα Υόρκη, Σικάγο, Τορόντο κ.ά.).
Η ευρωπαϊκή έκδοση περιέχει το κυρίως πρόγραμμα και μερικά, μάλλον λίγα, έξτρα. Η αναμορφική εικόνα αποδίδει με εξαιρετική ακρίβεια το πρωτότυπο: Το φως που λούζει τους αμπελώνες, τα φώτα νέον ή το ημίφως στα εστιατόρια και στα μπαρ της εξοχής της Καλιφόρνια, χώροι που φωτίζονται από κεριά ή από αναιμικές λάμπες. Η μπάντα έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να συνοδεύει τη δράση, χωρίς «δραματικά» εφέ ή μουσικές στη διαπασών. Τα έξτρα ανήκουν στη σφαίρα του τυπικού συνοδευτικού υλικού, ειδικά η μπάντα με τα σχόλια. Οι δυο πρωταγωνιστές θυμούνται τα γυρίσματα, αστειεύονται, γελούν, αλλά δεν εμβαθύνουν στο περιεχόμενο του φιλμ στο οποίο έπαιξαν.

Ειδήσεις Σήμερα: