Reflections – Κριτική

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ο Μάνος Χατζιδάκις ζει στη Νέα Υόρκη. Έχει ήδη τιμηθεί με Όσκαρ για την ταινία «Ποτέ την Κυριακή». Έχει γράψει μουσική για το φιλμ του Ηλία Καζάν «America America» και για το «Blue» του Σίλβιο Ναριτζάνο. Η παράσταση «Ilya Darling», με τη Μελίνα Μερκούρη, έχει ανεβεί στο Μπροντγουέι και το «Χαμόγελο της Τζοκόντας» βρίσκεται στις προθήκες των δισκοπωλείων. Ξένος σε μια χώρα που τη σημαδεύει ο πόλεμος του Βιετνάμ, ο Χατζιδάκις εμπνέεται από τη ροκ σκηνή και από τα κινήματα της αμφισβήτησης και γράφει έναν κύκλο μουσικής και τραγουδιών με αγγλικό στίχο. Το 1969 συνεργάζεται με το συγκρότημα New York Rock & Roll Ensemble και κυκλοφορεί το άλμπουμ «Reflections» («Αντικατοπτρισμοί»). Ο εκλιπών συνθέτης είχε καταφέρει να περάσει μέσα από το προσωπικό του φίλτρο τις τάσεις της δυτικής μουσικής σκηνής εκείνης της εποχής, συνδυάζοντας την τρυφερότητα και την εσωτερικότητα που χαρακτηρίζουν το συνολικό του έργο με τα ξεσπάσματα της ηλεκτρικής κιθάρας και με τους «κυματισμούς» του ηλεκτρικού αρμονίου.
Το 2004 η Έλλη Πασπαλά κάλεσε τους Raining Pleasure να συμμετάσχουν στις εμφανίσεις που πραγματοποίησε η ίδια με έργα του Μάνου Χατζιδάκι. Το συγκρότημα από την Πάτρα, που γράφει στίχους και τραγουδά στα αγγλικά, θα εμφανιζόταν στη σκηνή τρία τέταρτα της ώρας. Σκέφτηκε λοιπόν να παρουσιάσει τον αγγλόφωνο κύκλο τραγουδιών που έγραψε ο Έλληνας συνθέτης την περίοδο 1968-1969. Από εκεί και πέρα ήταν ζήτημα χρόνου να μπει στο στούντιο και να ηχογραφήσει στη Γερμανία μια νέα ανάγνωση του έργου.
Το καινούργιο «Reflections» (έργο 26) δεν απομακρύνεται ούτε από το πνεύμα ούτε από το… γράμμα του πρωτοτύπου. Οι Raining Pleasure τηρούν το πλαίσιο στο οποίο κινήθηκε η παλαιότερη εγγραφή. Ωστόσο, η νέα αυτή εκτέλεση δεν αποτελεί ρεπλίκα της προγενέστερης. Έχει τη ματιά ενός σύγχρονου (και πάρα πολύ καλού) γκρουπ. Έχει κάτι από τη γλύκα των 60s και κάτι από τον ήχο μιας μπάντας του σήμερα. Έχει, τέλος, τη δόση σοφίας που χρειάζεται ώστε ένα διαχρονικό έργο να ταξιδεύει από γενιά σε γενιά, χωρίς ο καλλιτέχνης που κάθε φορά το προσεγγίζει να το προδίδει ή να το προσαρμόζει στις «τάσεις» (βλέπε μόδα) του καιρού του.
Όσοι έχουν ακούσει τα προσωπικά άλμπουμ των Raining Pleasure (εξαιρείται το χιτ που ακούγεται στις διαφημίσεις της Cosmote) θα αντιληφθούν ότι τα παιδιά αυτά ήταν μάλλον το ιδανικό σχήμα για το συγκεκριμένο εγχείρημα. Έχοντας στις αποσκευές τους την ευαισθησία των τραγουδιών τους και τα χρώματα που αναδύονται από τις μουσικές τους, παίρνουν στα χέρια τους κάτι «παλιό» και το παραδίδουν στο σύγχρονο κοινό φρέσκο και προπάντων αλώβητο.