Αν αυτός είναι ένας δίσκος με τις «Μεγαλύτερες Αστοχίες», τότε πώς θα ήταν ένα τυπικό best of; Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι το ίδιο αυθόρμητη με το ερώτημα: Εξίσου τέλειος. Άλλωστε, δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να αμφισβητεί έστω και στο ελάχιστο τη δημιουργική δεινότητα του Robert Wyatt, που πέρασε μέσα από το διαθλαστικό πρίσμα των κορυφαίων Soft Machine για να αγγίξει ονειρεμένες νότες με τη χαρισματική έμπνευση που κληρονόμησε από την πολύχρονη καθήλωση σε αναπηρικό καρότσι. Τα δεκαεπτά τραγούδια καλύπτουν ένα φάσμα τριάντα ετών, που ξεκινά από το 1974. Τα χαρακτηρίζει θεματική αλληλοκάλυψη και μια γενικότερη κόνσεπτ αισθητική. Μερικά από τα διαμάντια που περιέχονται είναι διασκευές, όπως το καθηλωτικό «At Last I’m Free» των Rodgers-Edwards (Chic), το «I’m A Believer» (Neil Diamond) και το «Shipbuilding» (Ianger-Costello). Όσον αφορά στους συμμετέχοντες, τα ονόματα των Richard Sinclair, Brian Eno, Paul Weller, Fred Frith, Nick Mason και Ivor Cutler τα λένε όλα.

Ειδήσεις Σήμερα: