Σοκάρει όποιον δεν έχει δει το αυθεντικό φιλμ, αλλά δεν είναι το ίδιο. Το 1974 ο Χούπερ έφτιαξε ένα ψευδο-ντοκιμαντέρ που «έπαιζε» με τα νεύρα του θεατή. Τώρα, η ιστορία της οικογένειας που σφάζει περαστικούς γίνεται πιο… ταινία. Όμως, οι αλλαγές που έχουν γίνει λειτουργούν σε βάρος του συνόλου, ιδίως σε «κλασικές» σκηνές, όπως εκείνη με το σώμα που κρέμεται στο τσιγκέλι.
Η ελληνική έκδοση είναι άψογη. Το αναμορφικό κάδρο αποδίδει τέλεια την ατμόσφαιρα του πρωτοτύπου, ενώ αμφότερες οι μπάντες δημιουργούν κλίμα φόβου, με το DTS να ακούγεται πιο «γλυκά».