Οι πιο ευχάριστες εκπλήξεις έρχονται συνήθως από εκεί που δεν τις περιμένεις. Πόσο αναμενόμενο θα μπορούσε, για παράδειγμα, να είναι ένα ριζοσπαστικό άλμπουμ από ένα ηχητικό χώρο αυστηρά χρηστικό, σχεδόν ερμητικό, όπως είναι αυτός του techno; Πόσο διαφορετικός, αιφνιδιαστικός, εγκεφαλικός, υπαινικτικός, απολαυστικός μπορεί να είναι ένας δίσκος που γεννιέται στη μέση της χορευτικής πίστας και έχει το νου θολωμένο από τους ρυθμούς, τα φώτα, τα λικνίσματα; Τύποι όπως ο DJ Shadow, ο Moby, ο KRS-One, ο Fatboy Slim, ο Rjd2 έχουν αποδείξει ότι «φωτισμένα» καλλιτεχνικά μυαλά υπάρχουν παντού και ότι η αμεσότητα της μετρονομίας δεν συνεπάγεται μονοσήμαντα συνθετικό και ερμηνευτικό περιορισμό σε προκαθορισμένες συνταγές, όσο και αν ο χώρος του dance έχει την κακή φήμη μιας επικράτειας των κλισέ.

Ο Dave Clarke δεν είναι νεοφερμένος στην παρέα των προαναφερθέντων αναμορφωτών. Κάθε άλλο. Το «Archive One», το πρώτο του άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 1996 στην ετικέτα Reconstruction, απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από την dance κοινότητα και έδωσε νέα ώθηση στην καριέρα του ως διεθνούς φήμης DJ, περιζήτητου στα κορυφαία κλαμπ της Ευρώπης και της Αμερικής (ο Clarke είχε ήδη σημαντική προϊστορία πίσω από τα πικάπ, ξεκινώντας τη σχετική καριέρα του στα μέσα της δεκαετίας του ’80 με εστίαση στο hip-hop, για να διευρύνει στην πορεία το ενδιαφέρον του προς το acid-house και το rave). Αλλά και η συλλογή «World Service» (React, 2001) προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον για τη «νέα σχολή» του electro (με συμμετοχή ονομάτων όπως οι Fischerspooner, Hacker, Adult, Jeff Mills, αλλά και σκαπανέων όπως οι Tuxedomoon και οι Neon Judgement) και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για πλήθος ακόλουθων ανθολογιών με αντίστοιχο περιεχόμενο.
Το «Devil’s Advocate», μόλις δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του Clarke, κυκλοφορεί επτά χρόνια μετά το «Archive One». Από αισθητική άποψη πρόκειται για ένα έργο που «συνοψίζει» όλες τις μέχρι σήμερα καλλιτεχνικές διαδρομές του εμπνευστή του: παθιασμένο hip-hop, αρτίστικο electro, μεθυστικό funk, disco, house, αλλά και μια απροσδόκητη, «σκοτεινή» συνιστώσα που έρχεται κατευθείαν από τις goth και μετα-το-punk αναζητήσεις των χρόνων γύρω στο 1980 (η ανάπτυξη του «What Was Her Name?», για παράδειγμα, αγκαλιάζει το ρεφρέν του «She’s In Parties» των Bauhaus). Με τη βοήθεια συνεργατών όπως οι Βερολινέζες βασίλισσες της ηλεκτρονικής σκηνής Chicks On Speed, ο δεξιοτέχνης του house του Σικάγο DJ Rush και ο εκπρόσωπος του underground hip-hop Mr Lif, ο Clarke χτίζει ένα άλμπουμ από εκείνα που τινάζουν τα γούφερ έξω από τα ηχεία, ταράζουν τα σώματα και ανακατεύουν τα μυαλά. Τουτέστιν, αν και δεν κάνει για όλους, για εκείνους που πραγματικά το χρειάζονται είναι ανεκτίμητο.

Ειδήσεις Σήμερα: