Μια ρομαντική περιήγηση στο ελληνικό πεντάγραμμο επιχειρεί η Ελένη Δήμου, ερμηνεύοντας δώδεκα τραγούδια ισάριθμων συνθετών συν τη «Βαρκαρόλα» του Στ.Ξαρχάκου. Το ζήτημα είναι ότι η καλλιτέχνις δεν φροντίζει να περιβάλει καθένα από τα τραγούδια με την ατμόσφαιρα που του ταιριάζει. Τα λέει όλα ίδια, πιστεύοντας προφανώς ότι η χαρακτηριστική βραχνάδα της φωνής της αρκεί για να δημιουργηθεί «ερωτική» ατμόσφαιρα. Επιπλέον, δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι οι μελωδίες και η γλυκύτητα της ενορχήστρωσης τονίζουν ακόμα περισσότερο τη λάθος εκφορά του λόγου (χτυπητά έως… μπουμπουνιστά «μπ», «γκ», «ντ»).
Οι φαν της φωνής της μπορεί να συγχωρήσουν αυτά τα «ελαττωματάκια» και να προσπεράσουν τις «αgαλιές», το «έχω αdέξει πολλά» και εκείνο το ενοχλητικό «Πόσο σ΄ αγαπώ/Τις νύχτες που φεgοβολάς». Μεταξύ άλλων ακούγονται οι συνθέσεις «Τα χέρια» (Σπανός), «Ας ερχόσουν για λίγο» (Σουγιούλ), «Όταν σημάνει η ώρα»» (Α.Πάνου), «Μικρή μου μοβ βεντάλια» (Μικρούτσικος), «Μη γυρίσεις» (Κατσιμιχαίοι).

Ειδήσεις Σήμερα: