Ένα άλμπουμ που υποστήριξαν θερμά οι εμπλεκόμενοι, αλλά απέσπασε πολλά αρνητικά σχόλια. Αιχμή του δόρατος η απόφαση της Βίκυ Λέανδρος να προσθέσει στο ρεπερτόριό της τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, φέρνοντάς τα στα μέτρα της. Δηλαδή, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού ελαφρού τραγουδιού. Έτσι, το «Αν θυμηθείς τ΄ όνειρό μου» ακούγεται σε ρυθμό ρέγγε με πενιές τουριστικού μπουζουκιού, μελωδίες όπως η «Νύχτα μαγικιά» ή η «Μαργαρίτα Μαγιοπούλα» τραγουδιούνται σαν σε γκαλά πολυτελών ξενοδοχείων και καζίνο, ενώ σπαρακτικά κομμάτια («Σαν καφενείο», «Ξημερώνει», «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες») ερμηνεύονται με τη χαρακτηριστική ξενική προφορά της καλλιτέχνιδος και με το εξίσου χαρακτηριστικό ηχόχρωμα της φωνής της.
«Περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα», λέει ο λαός, και σίγουρα κάποιοι μπορεί να «κάνουν όρεξη» με το δίσκο, ενώ κάποιοι άλλοι να τον προσπεράσουν ως απλή… κολοκυθόπιτα. Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: Όταν καταπιανόμαστε με μνήμες και συναισθήματα ενός λαού, μήπως πρέπει να κάνουμε σκόντο στις φιλοδοξίες μας;