Περισσότερο ένα όμορφα φτιαγμένο άλμπουμ (συνωστισμός από κορυφαίες λαϊκές φωνές), παρά αυτό που λέμε «ωραίος δίσκος».
Τα δεκατέσσερα καινούργια τραγούδια που υπογράφει ο Χρήστος Νικολόπουλος είναι και μελωδικά και «καθαρά» -με την έννοια της απλής λαϊκής φόρμας-, ενώ η επιλογή των ερμηνευτών δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Κάθε σύνθεση ταιριάζει γάντι στον τραγουδιστή που την επωμίζεται. Το πρόβλημα είναι ο στίχος.
Ο Λευτέρης Χαψιάδης, που κάποτε θεωρήθηκε διάδοχος του στιχουργού και συγγραφέα Λευτέρη Παπαδόπουλου, επιστρατεύει όλα τα μοτίβα της δεκαετίας του ΄70: παλιά γράμματα, καημοί, μπόρες, απουσίες, βαρδάρηδες, δάκρυα, αγκαλιές, Γενάρηδες -κάπου, μάλιστα, μας υπενθυμίζει τα «χρόνια χελιδόνια», έναν από τους πιο γνωστούς του στίχους. Δεν είναι κακό να είναι κανείς ρετρό. Το «εκτός τόπου και χρόνου» της υπόθεσης είναι που σε «χαλάει».

Ειδήσεις Σήμερα: