38

Μία συνάντηση Γκέρχαρντ Σρέντερ – Τζορτζ Ο.Μπους στα τέλη Φεβρουαρίου είναι το επόμενο βήμα στη σειρά κινήσεων που μεθοδεύονται εδώ και πολλές εβδομάδες από την αμερικανική και τη γερμανική διπλωματία προς την κατεύθυνση της συμφιλίωσης του Γερμανού καγκελάριου και του Αμερικανού προέδρου.

Στόχος είναι να λιώσουν οι πάγοι -στο μέτρο του εφικτού- μεταξύ των δύο πολιτικών ηγετών και να αποκατασταθούν οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας, που δοκιμάστηκαν σοβαρά λόγω των διαφωνιών σχετικά με τον πόλεμο στο Ιράκ από το καλοκαίρι του 2002.

Επίσημες πηγές της καγκελαρίας επιβεβαίωσαν τη Δευτέρα ότι ο Σρέντερ θα συναντηθεί με τον Μπους στο πλαίσιο (ή με την ευκαιρία) της μετάβασης του Γερμανού καγκελαρίου στο Τζάκσον, της πολιτείας του Μισισιπή, όπου στις 27 Φεβρουαρίου θα εγκαινιάσει μία καλλιτεχνική έκθεση για τη «Λάμψη του Μπαρόκ της Δρέσδης», στην οποία έχει προσκληθεί και ο Αμερικανός πρόεδρος.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η συνάντηση των δύο ηγετών θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί στο Τζάκσον ή και στην Ουάσιγκτον, αν ο Μπους δεν ανταποκριθεί στην πρόσκληση για τα εγκαίνια της έκθεσης.

Για την γερμανική πλευρά τόσο μία κατ ιδίαν συνάντηση στο περιθώριο των εγκαινίων της έκθεσης όσο και μία «επισημότερη» συνάντηση στον Λευκό Οίκο θα εξυπηρετούσε την επιδίωξη «να κλείσει το κεφάλαιο του παρελθόντος», χωρίς ωστόσο να αποκρύπτεται η προτίμηση για την δεύτερη εκδοχή, που από πλευράς συμβολισμού -ο Μπους υποδέχεται τον Σρέντερ «σπίτι του»- είναι ισχυρότερη και πανηγυρικότερη.

Τυπικά η «συμφιλίωση» των δύο ηγετών πραγματοποιήθηκε στη διμερή συνάντησή τους τον περασμένο Σεπτέμβριο στη Νέα Υόρκη στο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Μέχρι τότε Μπους και Σρέντερ είχαν μεν ανταλλάξει χειραψίες σε πολυμερείς διεθνείς συναντήσεις κορυφής, δεν είχαν όμως καμία διμερή συνάντηση.

Η τελευταία επίσκεψη του Σρέντερ στον Λευκό Οίκο χρονολογείται από τις 31 Ιανουαρίου 2002, ενώ η τελευταία του επίσκεψη στις ΗΠΑ, στη Νέα Υόρκη, τον περασμένο Νοέμβριο (όπου μίλησε με Αμερικανούς μάνατζερ) δεν είχε την αναμενόμενη (και επιθυμητή από γερμανικής πλευράς) «προέκταση» στην Ουάσιγκτον.

Η αποκλιμάκωση της έντασης στις σχέσεις ΗΠΑ – Γερμανίας μετά τη «ρήξη» του καλοκαιριού του 2002 προωθήθηκε κυρίως από τους υπουργούς Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ και Γιόσκα Φίσερ, στη βάση της «φόρμουλας» ότι «οι διαφωνίες μας αφορούν το παρελθόν, τώρα πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα προς το μέλλον», με σχετική επιτυχία, αλλά χωρίς να υπάρξει για μεγάλη χρονική περίοδο και μία θεαματική βελτίωση στις προσωπικές σχέσεις Μπους-Σρέντερ.

Μία υποτροπή της κρίσης απειλήθηκε, όταν η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε την εξαίρεση από τα έργα ανοικοδόμησης του Ιράκ των επιχειρήσεων από τις χώρες που είχαν εναντιωθεί στον πόλεμο (κυρίως Γαλλία, Γερμανία και Ρωσία), πράγμα που ο Σρέντερ είχε χαρακτηρίσει «απαράδεκτο».

Μία μερική -λεκτική τουλάχιστον- αναδίπλωση της Ουάσιγκτον και η κίνηση καλής θελήσεως από την πλευρά του Βερολίνου να ικανοποιήσει την αμερικανική αξίωση για μερική παραγραφή των χρεών του Ιράκ εξομάλυναν εκ νέου την κατάσταση και ένα «χριστουγεννιάτικο» τηλεφώνημα μεταξύ Μπους και Σρέντερ βελτίωσαν και πάλι το κλίμα…

Το «εύθραυστο» αυτής της πορείας ομαλοποίησης στις σχέσεις ΗΠΑ – Γερμανίας και κυρίως Μπους – Σρέντερ υπογραμμίζει και τη σημασία που αποδίδεται και από τις δύο πλευρές στη συνάντηση του Φεβρουαρίου.

ΑΠΕ

Ειδήσεις Σήμερα: