Οι παρέες δύσκολα πλέον γράφουν ιστορία. Το διαπιστώνει κανείς ακούγοντας τα δεκατρία track του «πολυσυλλεκτικού» αυτού άλμπουμ (Βαλαρούτσος, Κροκίδης, Πολίτη, Ζαχαρόπουλος, Μπότσας, Κίτρινα Ποδήλατα): στη συντριπτική τους πλειοψηφία όλο «κάτι θέλουν να πουν», αλλά τελικά δεν το λένε. Όλο θέλουν να είναι πρωτότυπα, αλλά καταλήγουν σε «παρεΐστικα» τραγουδάκια, με ημερομηνία λήξης.
Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας δίνει το «παρών» με έξι συνθέσεις και σώζει κάπως την κατάσταση. Υπάρχουν τα «Φάρμακα», υπάρχει το «Βήμα», υπάρχει ακόμα το τραγούδι «Να ζήσεις ή να παίξεις». Και τα τρία πατάνε γερά στους στίχους του Μάνου Ελευθερίου και του Ισαάκ Σούση αντίστοιχα. Και τα τρία έχουν τον τρόπο να σε αγγίζουν.
Δυστυχώς, οι παλιοί μας φίλοι δείχνουν περισσότερο κουρασμένοι από ποτέ. Ξοδεύονται δίνοντας τραγούδια δώθε κείθε, στίβουν το ταλέντο τους στο βωμό της τακτικής δισκογραφικής παρουσίας και τελικά αυτό που μένει είναι μια γεύση (αμφίδρομης) πίκρας.

Ειδήσεις Σήμερα: