Ο εξελληνισμός ξένων παραδοσιακών συνθέσεων ενέχει πολλούς κινδύνους. Τα τραγούδια καλούνται να αναπνεύσουν σε έναν κόσμο διαφορετικό από εκείνον που τα γέννησε, ενώ οι στίχοι χρειάζονται ιδιαίτερη μεταχείριση: Κάτι που σε μια γλώσσα ακούγεται ποιητικό, σε μια άλλη μπορεί να καταντήσει από αστείο έως γελοίο.
Με το συγκεκριμένο CD η ηθοποιός και τραγουδίστρια Γιούλη Τσίρου μας συστήνει δέκα «τραγούδια του κόσμου», σύγχρονες ή παραδοσιακές συνθέσεις από τη Ρωσία, την Ισπανία, το Μεξικό, την Ιταλία, ακόμα και από τη Νέα Γουινέα. Πρόκειται για μια τίμια από πλευράς ερμηνείας προσπάθεια. Χωλαίνει, εντούτοις, σε επίπεδο στίχου. Εκτός από το ρωσικό νανούρισμα, όλα τα υπόλοιπα track «κλωτσάνε».
Εάν ο Ξενοφών Μπρουντζάκης έμεινε πιστός στο πρωτότυπο, τότε ισχύει η «ασυμβατότητα» της γλώσσας. Εάν προχώρησε σε ελεύθερη απόδοση, τότε όφειλε να βουτήξει στον πλούτο των ελληνικών γραμμάτων και να αποφύγει τις εύκολες λύσεις και τις ακρότητες τύπου «μου ξετινάζει το μυαλό».