Το 1975 ο Μπομπ Φόσι, ο Τζον Κάντερ και ο Φρεντ Εμπ ανέβασαν στο Μπρόντγουεϊ ένα μιούζικαλ βασισμένο σε θεατρικό έργο της δεκαετίας του 1920. Είχε θέμα τα τερτίπια των δικηγόρων και το ρόλο των ΜΜΕ στις πολύκροτες δίκες και ηρωίδα μια άσημη χορεύτρια που σκοτώνει εν ψυχρώ τον εραστή της, αλλά καταφέρνει να γίνει διάσημη ως… φόνισσα και να πάρει την κοινή γνώμη με το μέρος της. Το «Σικάγο» ήταν ένα «σκοτεινό» και κυνικό μιούζικαλ (στην Ελλάδα ανέβηκε δυο φορές), γεμάτο όμως υπέροχα τραγούδια, ευρηματικές σκηνές (οι δημοσιογράφοι μαριονέτες) και χορογραφίες που ήταν μπροστά από την εποχή τους. Μολονότι γνώρισε τεράστια επιτυχία, δεν μεταφέρθηκε ποτέ στην οθόνη. Το τόλμησε τώρα ο χορογράφος Ρομπ Μάρσαλ, πραγματοποιώντας παράλληλα το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στο σινεμά.
Χωρίς να είναι κακή, η ταινία δεν άξιζε ούτε τις τόσες υποψηφιότητες (δεκατρία Όσκαρ) ούτε τα βραβεία που απέσπασε (έξι Όσκαρ, δυο Χρυσές Σφαίρες). Είναι εντυπωσιακή σε επίπεδο θεάματος, χορευτικών και μοντάζ, αλλά το εύρημα του νυν σκηνοθέτη αποδυναμώνει πλήρως τη βασική ιδέα. Η θεατρική παράσταση σατίριζε το δικαστικό σύστημα και το ρόλο των ΜΜΕ, μετατρέποντας σε βαριετέ τις τυπικές διαδικασίες (σύλληψη, ανακρίσεις, συνεντεύξεις στον Τύπο, διεξαγωγή της δίκης). Εδώ επιχειρείται μια «ρεαλιστική» οπτική (όλα τα νούμερα παρουσιάζονται ως φαντασιώσεις της ηρωίδας, ενώ το μοντάζ λειτουργεί σε βάρος του εγχειρήματος. Όσο για τις ερμηνείες, εάν εξαιρέσουμε τον έξοχο Τζον Σι Ράιλι (ο σύζυγος της Ρόξι), οι βασικοί ρόλοι δεν ξεπερνούν το όριο του «ικανοποιητικού». Με λίγα λόγια, ένα χορταστικό μουσικοχορευτικό θέαμα, χωρίς όμως τον κυνισμό και τη χάρη του πρωτοτύπου.
Η ελληνική έκδοση DVD, όπως και οι αντίστοιχες ξένες, είναι αντιστρόφως ανάλογη του γκλάμουρ με το οποίο περιβλήθηκε το εγχείρημα. Σχετικά φτωχή σε έξτρα, χωρίς μπάντα DTS, αλλά με εξαιρετικής ποιότητας εικόνα πλήρους ανάλυσης (θαυμάσια απόδοση της ατμόσφαιρας και των χρωμάτων του πρωτοτύπου) και εξακάναλο ήχο Dolby που δημιουργεί την επιθυμητή αίσθηση περιβάλλοντος χώρου.

Ειδήσεις Σήμερα: