Ο Μίκης Θεοδωράκης επιλέγει δεκαοκτώ πασίγνωστα τραγούδια από διάφορα έργα του που γράφτηκαν κυρίως στη δεκαετία του ΄60 και ο βαρύτονος Χριστόφορος Σταμπόγλης αναλαμβάνει να τα ερμηνεύσει με λυρικές αποχρώσεις και με συνοδεία πιάνου (Τάσος Καρακατσάνης). Δεν έχω πεισθεί ούτε για την αναγκαιότητα του πρόσφατου καταιγισμού από επανεκτελέσεις έργων του μεγάλου Έλληνα συνθέτη (είτε σε ολοκληρωμένη μορφή είτε αποσπασματικά) ούτε για το εάν αυτά τα λαϊκά -και εν πολλοίς πολιτικά- τραγούδια «φωτίζονται» διαφορετικά με τη συγκεκριμένη προσέγγιση. Εντούτοις, αναγνωρίζω το γεγονός ότι το σύνολο αποπνέει ήθος και κατάνυξη, και επιπλέον διαθέτει συγκινητικές στιγμές («Χρυσοπράσινο φύλλο», «Η αυλή», «Χάθηκα»). Στην αδρότητα των αυθεντικών εκτελέσεων ο Χ.Σταμπόγλης αντιπροτείνει την τεχνική. Δεν στερεί από τις συνθέσεις τη διαχρονικότητα ή τη «λαϊκότητα», αλλά μοιάζει να κλείνει σε ένα δωμάτιο τραγούδια που γράφτηκαν για να σκορπίζονται στην απεραντοσύνη του ουρανού.

Ειδήσεις Σήμερα: