Ο Ορφέας Περίδης είναι από τις πιο συμπαθείς παρουσίες στο χώρο του λεγόμενου «έντεχνου». Ωστόσο, δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι οι δουλειές του (τέσσερις με το συγκεκριμένο δίσκο, πέντε εάν συνυπολογίσουμε τα παιδικά τραγούδια από το «Πρώτο Πέταγμα») χαρακτηρίζονται από ποικιλία: χαμηλών τόνων μπαλάντες πότε λαϊκότροπες πότε «ηλεκτρικές» και πότε στο νωχελικό ύφος της σχολής Ξυδάκη-Ρασούλη-Παπάζογλου. Το νέο του άλμπουμ «Τι Θα Πει Ζωή» («εφτά φορές να πέφτεις, να σηκώνεσαι οκτώ» η απάντηση) κινείται στο ίδιο κλίμα. Η μόνη «καινοτομία» έγκειται στο γεγονός ότι από τα δώδεκα συνολικά track μόνο τεσσάρων τραγουδιών οι στίχοι ανήκουν στον δημοφιλή τραγουδοποιό. Οι υπόλοιποι υπογράφονται από διάφορους στιχουργούς, ενώ πρώτη φορά ο ίδιος επιχειρεί να μελοποιήσει ποίηση, επιλέγοντας τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη («Εικόν΄ Αχειροποίητη) και τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη («Φυλακή»). Κατά τα άλλα έχουμε ένα ακόμα σύνολο που ξεχειλίζει από τρυφερότητα και προορίζεται για τις ακριβές μας μοναχικές στιγμές.