Escapology – Κριτική

Η βασική ιστορία που έχει να μας διηγηθεί το «Escapology», το πέμπτο προσωπικό άλμπουμ του πρώην μέλους των εφηβικών pop ινδαλμάτων Take That, Robbie Williams έχει λιγότερο να κάνει με τη μουσική αυτή καθαυτή και περισσότερο με τις μπίζνες που την περιβάλλουν. Όλα ξεκίνησαν με την απόφαση της EMI να προσφέρει στον Williams το υπέρογκο ποσό των 80 εκατομμυρίων λιρών για την υπογραφή ενός συμβολαίου συνεργασίας που καλύπτει τα επόμενα έξι άλμπουμ του. Η συμφωνία, που αποτελεί ρεκόρ στα χρονικά της βρετανικής δισκογραφίας, μπορεί να αποφέρει κέρδη στην πολυεθνική μόνο εάν ο Williams καταφέρει να γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής και στις ΗΠΑ, κάτι που δεν συγκαταλέγεται στις μέχρι σήμερα περγαμηνές του, παρά τη μεγάλη επιτυχία που σημειώνει στην ανατολική πλευρά του Ατλαντικού. Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι ο Williams έκανε το «Escapology», πρώτη του δουλειά μετά το νέο συμβόλαιο, «με το πιστόλι στον κρόταφο». Όσο και αν από οικονομική άποψη ήταν ο μόνος σίγουρα κερδισμένος, η επίτευξη του στόχου δεν παύει να είναι ένα προσωπικό του στοίχημα. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που σχεδόν κάθε στίχος και κάθε νότα των δεκαπέντε νέων τραγουδιών, που έχει γράψει σε συνεργασία με το σταθερό συνεργάτη του Guy Chambers, εκλιπαρούν την προσοχή των υπηκόων του «θείου Σαμ». Μένοντας πιστός στο pop προφίλ που τον ανέδειξε, αλλά αντιμετωπίζοντας πλέον τη μουσική -και τη ζωή- με ωριμότερους προβληματισμούς, στροβιλίζεται μέσα σε μελωδικά θέματα, εύληπτα ρεφρέν και ρυθμούς που άλλοτε λοξοκοιτάζουν προς τα rhythm & blues και άλλοτε προς το latin, δοκιμάζοντας τις ερμηνευτικές του δυνάμεις σε ένα ρεπερτόριο από μπαλάντες για ενήλικο ακροατήριο («Feel»), FM-rock για αυτοκίνητα που ρολάρουν σε ατελείωτους αυτοκινητόδρομους («Something Beautiful», «Nan’s Rock»), φλερτ με το nu-metal («Cursed»), περιστασιακά επικά ξεσπάσματα διανθισμένα με gospel χορωδιακά και κυματισμούς από έγχορδα («Love Somebody») ή ακόμη και με έθνικ mariachi πινελιές («Me And My Monkey»). Δεν είναι κακός, δεν είναι και ξεχωριστός. Για το καλό του -και κυρίως για το καλό των στελεχών της EMI που του πρότειναν τη συμφωνία των 80 εκατομμυρίων- ας ευχηθούμε οι Αμερικανοί να τον προσέξουν.