Riot Act – Κριτική

Οι Pearl Jam είναι από τους ελάχιστους εκπροσώπους του grunge που παραμένουν ενεργοί για περίπου μια δεκαετία μετά την άνθηση του συγκεκριμένου στιλ. Τα περισσότερα από τα γκρουπ του grunge διαλύθηκαν, συχνά μέσα σε μια εκθαμβωτική έκρηξη (κατά την παρότρυνση «better to burn out» του Neil Young), με αποτέλεσμα οι περισσότεροι μουσικοί να οδηγηθούν στο μνήμα ή στην ανωνυμία ή σε συζητήσιμης ευστοχίας απόπειρες για δημιουργία δεύτερης καριέρας (όπως, π.χ., ο Chris Cornell των Soundgarden με τους Audioslave ή ο Mark Lanegan των Screaming Trees με τους Queens Of The Stone Age). Το «Riot Act» είναι το όγδοο στούντιο άλμπουμ των Pearl Jam, κυκλοφορεί δε σχεδόν τρία χρόνια μετά το προηγούμενο «Binaural«. Τα 15 νέα τραγούδια του παρουσιάζουν το γκρουπ του Σιάτλ στην καλύτερη φόρμα που έχει βρεθεί εδώ και πολύ καιρό, με τα πιο τραχιά και δυναμικά τραγούδια να χαρακτηρίζονται από ερμηνευτική οικονομία και άριστη αξιοποίηση εκφραστικών μέσων, ενώ τα πιο χαμηλόφωνα και χαλιναγωγημένα κομμάτια αποκαλύπτουν τις πιο ευαίσθητες και ώριμες ερμηνευτικές πτυχές που μας έχει ποτέ εκθέσει ο βοκαλίστας Eddie Vedder. Η παραγωγή, την οποία συνυπογράφουν το γκρουπ και ο έμπειρος Adam Kasper (Foo Fighters, The Watchmen, Queens Of The Stone Age), αποτελεί μια ακόμη θετική παράμετρο στη διαμόρφωση της συνολικής εικόνας της κυκλοφορίας, πλουτίζοντας και διανθίζοντας τις συνθετικές ιδέες χωρίς να τις παραφορτώνει.