The King Of Nothing Hill – Κριτική
Σε έναν κόσμο έντονα κινηματογραφικό, και μάλιστα αντιηρωικό, μεταφέρει τον ακροατή η μουσική του Barry Adamson· σε έναν κόσμο νυχτερινό, μπαρόβιο και συναισθηματικά τραυματισμένο, όπου ο John Barry και ο Ennio Morricone πίνουν, καπνίζουν και τα λένε παρέα όχι με τον James Bond και τον John Wayne αλλά με τον Tom Waits και τον John Lurie. Στο «The King Of Nothing Hill» -έβδομο προσωπικό άλμπουμ της 25ετούς μέχρι σήμερα καριέρας του Adamson, η οποία ξεκίνησε με τη συμμετοχή του στους Magazine και συνεχίστηκε, λίγα χρόνια αργότερα, με τους Bad Seeds του Nick Cave – θέση στην μπάρα δίπλα στους προαναφερθέντες παίρνουν ο Curtis Mayfield, ο Isaac Hayes και ο Barry White: Το πρώτο «blaxploitation» άλμπουμ του 21ου αιώνα είναι γεγονός, ένα «Shaft» ντυμένο με βαρύ πανωφόρι ηλεκτρονικών εφέ, τζάζι ιντερλούδιων και αρτίστικων ηχητικών κολάζ.
- Γεμάτες με τοξικές στρατιωτικές βάσεις οι ΗΠΑ – Χιλιάδες στρατιωτικοί μολυσμένοι
- Στρατιωτικές δαπάνες: η νέα πραγματικότητα της ΕΕ
- Η Σίλικον Βάλλεϋ πίσω από τα επεκτατικά σχέδια του Τραμπ στη Γροιλανδία;
- Η Richemont «λάμπει» ξανά με εκτόξευση των πωλήσεων από Cartier και Van Cleef
- Οι δυνάμεις ασφαλείας στην Αϊτή διεξάγουν εκστρατεία κατά των συμμοριών και καταστρέφουν κρησφύγετα
- Ο Τραμπ θέλει 1 δισ. δολάρια από κάθε κράτος για να γίνει μέλος στο Συμβούλιο Ειρήνης
