«All songs written by Bruce Springsteen»: Έχουν περάσει δέκα χρόνια από την τελευταία φορά που είδαμε αυτήν τη φράση γραμμένη σε νέο δίσκο. Και δέκα χρόνια, όπως και να το κάνουμε, είναι πολλά. Στο rock, αντιπροσωπεύουν διάστημα που αντιστοιχεί σε περισσότερο από μια «γενιά». Μέσα στα δέκα αυτά χρόνια μια ολόκληρη στρατιά από πιτσιρικάδες αμφισβητίες μετεξελίχθηκε σε στελέχη επιχειρήσεων και οικογενειάρχες, ενώ ο κενός χώρος που άφησαν πίσω τους γέμισε από νεότερους σε ηλικία «ροκάδες», οι περισσότεροι από τους οποίους δεν έχουν ποτέ κρατήσει στα χέρια τους ένα νέο άλμπουμ του Springsteen.
Εν πάση περιπτώσει, το κρατούν τώρα. Και γεγονός είναι ότι δεν νοιώθουν καμία έκπληξη. Ούτε οι νέοι ούτε οι παλιοί. Στο «The Rising» ακούς εκείνο που περιμένεις. Ίσως μάλιστα να ακούς και ακόμη λιγότερα, καθώς δεν υπάρχουν εδώ ούτε «The River» ούτε «Badlands» ούτε «Born To Run» ούτε «Downbound Train» -αν και το κιθαριστικό ξεδίπλωμα ενός τουλάχιστον τραγουδιού, του «Worlds Apart», πλησιάζει αρκετά τη λάμψη των πιο εκλεκτών κομψοτεχνημάτων που έχει σμιλέψει ποτέ η μούσα του «αφεντικού». Αντί για σπουδαία τραγούδια-μονάδες, το «The Rising» προτείνει ένα «θεματικό» (concept) χαρακτήρα, που αφορά στα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, χωρίς κλάψα ή εκδικητική μανία, αλλά κατά κύριο λόγο ως καταγραφή των ζοφερών συναισθημάτων όσων την ημέρα εκείνη έχασαν τους συντρόφους τους. Ένα ρέκβιεμ για το τέλος της αμερικανικής μακαριότητας.
Παρά την συνεργασία με έναν νέο -για τα δεδομένα του Springsteen- παραγωγό, τον Brendan O’Brien (Pearl Jam, Rage Against The Machine), o ζωηρός, μελωδικός rock ήχος της E Street Band (που η προηγούμενη συνεργασία της με τον Springsteen, σε νέα του κυκλοφορία, είχε γίνει πριν από… 18 χρόνια στο «Born In The U.S.A.») παραμένει άμεσα αναγνωρίσιμος, αν και όχι «γερασμένος». Κάποια «ανοίγματα» με έθνικ, ρυθμικό ή έντεχνο προφίλ υπάρχουν, αλλά με τρόπο πολύ διακριτικό· οι τρεις ηλεκτρικές κιθάρες (Springsteen, Steve Van Zandt, Nils Lofgren) δεν αφήνουν περιθώρια παρεξηγήσεων.
Ιδού λοιπόν ο Bruce και πάλι ανάμεσά μας, στα 53 του. Ασφαλώς «too young to die» και με κανένα τρόπο «too old to rock ‘n’ roll». Βολεύεται μια χαρά τόσο στα ραδιο-CD αυτοκινήτου των καθηλωμένων στο μποτιλιάρισμα επιχειρηματιών όσο και στα discman των μαθητών που κάνουν σκασιαρχείο, και τραγουδά «Come on up for the rising/Come on up, lay your hands in mine/la-la, la-la-la-la, la-la-la».
Δεν είναι ένας υπέροχος, ομογενοποιημένος, αμερικάνικος κόσμος;

Ειδήσεις Σήμερα: