Η ακατεύναστη πειραματική διάθεση των Flaming Lips βρίσκει νέο γόνιμο έδαφος στην electronica και τους space rock στίχους. Η pop μαγεία παραμένει παρούσα αλλά με τρόπο διακριτικό, αφήνοντας την πρωτοκαθεδρία στους «πειραγμένους» ηλεκτρονικούς ήχους, το τραγούδι -που βολτάρει στα όχι ιδιαίτερα φωτεινά σοκάκια της ψυχής του Wayne Coyne-, την αρτίστικη διάθεση, την ηχητική ποικιλία. Η επιλογή απλούστερων, συγκριτικά, ενορχηστρώσεων δεν αφήνει περιθώρια ανάπτυξης ούτε στο συμφωνικό ύφος του προηγούμενου άλμπουμ τους «The Soft Bulletin» (1999) ούτε και στις κιθαριστικές παρεκτροπές που έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στο σύνολο της από το 1985 δισκογραφίας τους, γεγονός που ίσως ξενίσει τους φανατικούς φίλους του συνόλου από την Οκλαχόμα. Υπάρχει, ωστόσο, ανταμοιβή, και αυτή δεν είναι άλλη από την επιτυχία των Flaming Lips να πλάσουν ένα άλμπουμ έντονα συναισθηματικό και ουμανιστικό σε συνολική θεώρηση, παρά το γεγονός ότι αυτό απαρτίζεται από τραγούδια που αναφέρονται σχεδόν αποκλειστικά σε μηχανήματα, τεχνολογικά επιτεύγματα και οραματισμούς του μέλλοντος.

Ειδήσεις Σήμερα: