Θα μπορούσαν να είναι παγερά, μονότονα, αφιλόξενα, τυπικά βορειοευρωπαϊκά τα ηχοτοπία των Sierpinski (έχουν πάρει το όνομά τους από τον περίφημο Πολωνό μαθηματικό Waclaw Sierpinski), αν δεν τα ζέσταινε το μπάσο του Lee Hooper, αν δεν τους χάριζαν εναλλαγές οι κιθάρες του Christian Townsley, αν δεν μεγιστοποιούσε την υποβλητικότητά τους το πιάνο της Clare Loughran, αν έλειπαν οι υπνωτικοί ρυθμοί του ντράμερ Matt Robson, αν δεν αιφνιδίαζαν τα λογής λογής ηλεκτρονικά παιχνίδια.
Θα μπορούσε να είναι μια βαρετή πόλη το Leeds, αν δεν το κατοικούσαν τολμηροί οραματιστές και παθιασμένοι εραστές των ήχων, όπως οι Sierpinski.