Atlantis: The Lost Empire – Κριτική

Ο «Ιντιάνα Τζόουνς» συναντά τον Ιούλιο Βερν στη νέα αυτή ταινία της Ντίσνεϊ, με την οποία το γνωστό στούντιο επιχειρεί να παράγει κάτι εντελώς διαφορετικό: ένα φιλμ χωρίς τραγούδια, δίχως ροδαλά και χαρούμενα πρόσωπα ούτε ζώα που μιλούν ή κωμικά ντουέτα. Η «Χαμένη Ατλαντίδα» έχει θέμα τη σύγκρουση ενός νεαρού ιδεαλιστή με μια ομάδα τυχοδιωκτών που θέλουν να κλέψουν την πηγή ενέργειας της μυθικής πολιτείας, ως προς το σκίτσο φλερτάρει με τα ιαπωνικά anime και σε επίπεδο σεναρίου κλείνει το μάτι σε πολλές γνωστές ταινίες -κατ΄ άλλους, αντιγράφει και συρράπτει επεισόδια από φιλμ νουάρ και άλλες περιπέτειες. Τα προβλήματα αρχίζουν από τη στιγμή που το εγχείρημα δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον. Εάν εξαιρέσει κανείς δύο θεαματικά μέρη (κάτι ανάλογο είχαμε δει και στο «Τιτάν Α.Ε.» της Fox), τόσο οι στερεότυποι και αδιάφορα σχεδιασμένοι χαρακτήρες όσο και η ίδια η ιστορία αδυνατούν να μεταδώσουν στο θεατή συγκίνηση ή γοητεία και δεν είναι τυχαίο που η ταινία θεωρήθηκε εισπρακτική αποτυχία στο αμερικανικό box office. Η έκδοση DVD περιοχής 2 είναι εφοδιασμένη με αρκετά έξτρα και διαθέτει κορυφαία ποιότητα εικόνας και ήχου. Όμως, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι αφενός το κάδρο είναι αδικαιολόγητα κομμένο σε 4:3 (λείπει πληροφορία από το αυθεντικό 2,35:1) και αφετέρου η ελληνική μεταγλώττιση δεν είναι από τις επιτυχημένες.