Τέσσερα χρόνια μετά το «Επτά Χρόνια στο Θιβέτ», ο περφεξιονίστας Γάλλος σκηνοθέτης στήνει στην ανατολική Γερμανία ένα αχανές σκηνικό που αναπαριστά το βομβαρδισμένο Στάλινγκραντ, επιστρατεύει μία ουδέποτε επιβεβαιωμένη φήμη (δεν γνωρίζουμε κατά πόσον υπήρξε ο θρυλικός σκοπευτής από τα Ουράλια) και κινηματογραφεί ένα παιχνίδι γάτας και ποντικού ανάμεσα σε δύο άτομα, τα οποία ανήκουν σε αντίπαλα στρατόπεδα: τον Βασίλι, που οι Σοβιετικοί χρησιμοποιούν στην καθημερινή τους προπαγάνδα για να εμψυχώσουν το στράτευμα, και τον ταγματάρχη Κένινγκ, κυνηγό ελαφιών, τον οποίο επιστρατεύουν οι Γερμανοί για να εξοντώσει το σοβιετικό θρύλο. Διόλου τυχαία, σύσσωμη σχεδόν η κριτική παρομοίασε το «Enemy at the Gates» με το «Στρατιώτη Ράιαν». Όπως στην εμπορικά επιτυχημένη αμερικανική παραγωγή, έτσι και εδώ η ταινία αρχίζει με μια εντυπωσιακή μάχη που απομυθοποιεί την ανδρεία του Κόκκινου Στρατού (οι Σοβιετικοί αξιωματικοί πυροβολούν τους δικούς τους φαντάρους που οπισθοχωρούν), ενώ στην πορεία χρησιμοποιεί ως φόντο ένα μείζον ιστορικό γεγονός, εστιάζοντας σε μια ήσσονος ενδιαφέροντος ιστορία. Όμως, τα προβλήματα του «Εχθρού» δεν σταματούν εδώ. Με εξαίρεση τον Εντ Χάρις, κανένας ηθοποιός δεν δίνει υπόσταση στο ρόλο του (ο Χόσκινς δεν πείθει ως Χρουτσόφ και η Ρέιτσελ Βάις κουβαλά νωπές μνήμες από τη «Μούμια»), ενώ η ερωτική ιστορία που υποβόσκει, περισσότερο αποδυναμώνει παρά προσδίδει ενδιαφέρον στο σύνολο. Εν ολίγοις, μια πολυδάπανη και θεαματική παραγωγή, χάρτινη όμως και χωρίς την παραμικρή ουσία. Ο ελληνικής παραγωγής δίσκος DVD περιοχής 2 αποτελεί μια έκδοση που ως προς την πληρότητα δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις αντίστοιχες ξένες. Φουλ έξτρα, πλήρους ανάλυσης εικόνα, δύο μπάντες ήχου (Dolby και DTS). Μολονότι δείχνει κάπως «σκληρή», η εικόνα αποτυπώνει πάρα πολύ καλά τα χρώματα και την ατμόσφαιρα του πρωτοτύπου (κάποια διάσπαρτα τεχνουργήματα είναι ορατά), ενώ αμφότερες οι μπάντες ακούγονται βαρυφορτωμένες και ιδιαίτερα «επιθετικές» στην απόδοση των χώρων δράσης.

Ειδήσεις Σήμερα: