Στάκαμαν

Ο Αντώνης Καφετζόπουλος, ως ηθοποιός, έχει συνδέσει το όνομά του με το ελληνικό σινεμά εδώ και μια εικοσαετία. Με το «Στάκαμαν» δοκιμάζει τις ικανότητές του σε ένα πολύ δύσκολο πεδίο, αφού όχι μόνο πρωταγωνιστεί, αλλά ταυτόχρονα σκηνοθετεί, ενώ δικό του είναι και το σενάριο (στο στόρι έχει συνεργαστεί η Ρίκα Βαγιάννη και στους διάλογους ο Θοδωρής Αθερίδης).

Η υπόθεση της ταινίας αφορά στις προσπάθειες του Κώστα, ενός πράου και υπερβολικά καθωσπρέπει καθηγητή μαθηματικών, να φτάσει στην Καστοριά και να παραλάβει την κληρονομιά που του άφησε η μητέρα του. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά (αν ήταν, δεν θα υπήρχε λόγος να γίνει η ταινία). Στη διαθήκη αναφέρονται τα ονόματα του Πέτρου και του Παύλου, δύο τροφίμων του γηροκομείου, ένας από τους οποίους είναι ο πατέρας του ήρωα. Κανείς δεν γνωρίζει ποιος, αφού η μακαρίτισσα πήρε το μυστικό μαζί της στον τάφο. Έτσι, ο Κώστας, η κόρη του και τα δυο γερόντια ξεκινούν το ταξίδι τους, με τελικό προορισμό την Καστοριά. Ένα ταξίδι, που θα αποδειχθεί πολύ μακρύ. Παράλληλα, ο Κώστας προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση της δεκαπεντάχρονης κόρης του. Αν δεν τα καταφέρει, κινδυνεύει να τη χάσει, αφού η μητέρα της απειλεί να την πάρει μαζί της στην εξωτική Αμφιλοχία, στο βουδιστικό μοναστήρι όπου μονάζει.

Το «Στάκαμαν» είναι μια άνιση ταινία. Έχει αρκετές καλές στιγμές και πολλές μέτριες. Το μεγαλύτερο μειονέκτημά της βρίσκεται στο σενάριο. Υπερβολικά μπερδεμένο και με συνεχείς άνευ λόγου επαναλήψεις, θίγει πολλά επιμέρους θέματα, χωρίς να τα αναπτύσσει. Η σχέση του πατέρα με την κόρη, για παράδειγμα, περισσότερο ακούγεται από το στόμα του ήρωα/αφηγητή και λιγότερο παρουσιάζεται με κινηματογραφικό τρόπο (η χρήση του αφηγητή, στο βαθμό που γίνεται, φανερώνει έτσι κι αλλιώς ελλείψεις στο σενάριο). Υπάρχουν και κάποια ελαττώματα σκηνοθετικής -ή καλύτερα τεχνικής- φύσης, τα οποία όμως μπροστά στο πρόβλημα του σεναρίου, κατά τη γνώμη μου, είναι επουσιώδη.

Από την άλλη, το «Στάκαμαν» περιέχει μερικές απολαυστικές στιγμές, γεμάτες με πολύ και καλό χιούμορ. Εκεί όμως που ο Καφετζόπουλος πέτυχε διάνα, είναι στη δημιουργία των χαρακτήρων των δύο μπαμπάδων. Ο Πέτρος και ο Παύλος έχουν περάσει μια ολόκληρη ζωή ο ένας κοντά στον άλλο. Εντελώς αντίθετοι ως άνθρωποι, μισούνται τόσο πολύ όσο και αγαπιούνται. Στη διάρκεια του ταξιδιού συμπεριφέρονται σαν μικρά παιδιά: κάνουν πλάκες, γλεντούν και μπερμπαντεύουν -ό,τι δεν κάνει ο… εξ αδιαιρέτου γιος τους. Καλογραμμένοι και καλοπαιγμένοι, αυτοί οι δύο χαρακτήρες είναι ό,τι καλύτερο έχει να παρουσιάσει η ταινία. Ο Σπύρος Καλογήρου και ο Δημήτρης Καλιβωκάς, σε δύο από τους καλύτερους ρόλους που έχουν ενσαρκώσει στη διάρκεια της σπουδαίας καριέρας τους, παραδίδουν μαθήματα ερμηνείας κωμικών ηθοποιών.

Στην ταινία παρελαύνουν ως γκεστ σταρ αρκετά άτομα (Γιώτα Φέστα, Κλέων Γρηγοριάδης, Αντώνης Κανάκης, Σωτήρης Καλλιβάτσης). Κάποια από αυτά έχουν συγκεκριμένο ρόλο, ενώ κάποια άλλα φαίνεται ότι οφείλουν την παρουσία τους στην τηλεοπτική τους επιτυχία. Στο ρόλο της κόρης του ήρωα εμφανίζεται η, ιδιαίτερα φωτογενής, Δάφνη Κουτσαφτή.

Γιώργος Παναγιωτάκης

Δείτε το σχετικό αφιέρωμα