Το «Crystal», πρώτο κομμάτι του «Get Ready», αρχίζει να παίζει και ο Ian Curtis γυρνά ανήσυχος πλευρό στον άλλο κόσμο. Ακούει προσεκτικά: η επιθετική κιθάρα και η αμελωδική απαγγελία του Bernard Sumner, το κυκλώπειο μπάσο του Peter Hook, ο βιομηχανικός παλμός των ντραμς του Stephen Morris και τα ρίγη από τα κίμπορντς του Gillian Gilbert αθροίζονται στο χαρακτηριστικό, ιδιόρρυθμο rock/dance υβρίδιο που άλλαξε τη μουσική της δεκαετίας του ΄80 και αναδείχθηκε σε κύριο ρεύμα της δεκαετίας του ΄90· ναι, δίχως την παραμικρή αμφιβολία πρόκειται για νέο δίσκο των New Order.
Ο Curtis αναστατώνεται, και με το δίκιο του: οκτώ χρόνια πέρασαν από το «Republic» του 1993 και πίστευε πια ότι θα τον άφηναν να αναπαυθεί εν ειρήνη οι πάλαι ποτέ συμπολεμιστές του στα μετά-το-punk πεδία μάχης. Εκείνοι όμως επιμένουν. Όχι μόνο δεν μετανοούν που αντάλλαξαν τη σκοτεινιά και την εσωστρέφεια των Joy Division με τα πάρτι και τις χορευτικές πίστες των New Order, αλλά ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια προσωπικής καριέρας του καθενός και τα παράπλευρα μουσικά πρότζεκτ (Electronic, Monaco, The Other Two) η παρέα από το Μάντσεστερ συναντιέται ξανά και δημιουργεί ένα ακόμη κλασικό -το έβδομο κατά σειρά- άλμπουμ των New Order.
Ο Curtis λικνίζεται αργά στο ρυθμό του «60 Miles An Hour»· ανάβει τσιγάρο, γεμίζει το ποτήρι του και παίρνει επιτέλους την απόφαση να ομολογήσει στον εαυτό του ότι ήταν τελικά μεγάλη του χαζομάρα που έδεσε εκείνη τη θηλιά το Μάιο του 1980.

Ειδήσεις Σήμερα: