Δύο χρόνια μετά το ντεμπούτο άλμπουμ «Φεγγαροστόλιστα», η Μαρία Παπαδοπούλου επιστρέφει στη δισκογραφία με τη δεύτερη προσωπική της δουλειά, που περιέχει έντεκα τραγούδια σε στίχους και μουσική της ίδιας. Το πιο «δυνατό» σημείο του δίσκου είναι ο στίχος. Η Μ.Παπαδοπούλου αρθρώνει ένα στέρεο σε γενικές γραμμές λόγο, «γυναικείο» θα μπορούσε να τον πει κανείς. Κοιτά κατάματα την καθημερινότητα και την ανθρώπινη επαφή και σχολιάζει αυτά που εισπράττει, χτίζοντας κόσμους πότε παραδεισένιους και πότε της απόγνωσης. Δυστυχώς, σε αυτό της το οικοδόμημα, η μουσική έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Οι επιρροές είναι σαφείς και έως ένα βαθμό καλά αφομοιωμένες: Tori Amos, Enya, Λένα Πλάτωνος, ίσως και μια πινελιά Laurie Anderson. Όμως, άλλο να παίρνεις αποστάσεις από το συρμό «που θέλει τις γυναίκες τραγουδοποιούς δέσμιες μιας ελαφριάς και ανόητης συμπεριφοράς» (δελτίο Τύπου) και άλλο να καταφεύγεις σε εγκεφαλικές μουσικές, που «καταπιέζουν» ή οδηγούν σε παρατονισμούς το λόγο. Αυτή η έλλειψη ισορροπίας είναι που μειώνει το ειδικό βάρος του άλμπουμ, χωρίς φυσικά να αποκλείει την έκπληξη σε μια επόμενη δουλειά. Την παραγωγή έχει κάνει ο Νίκος Μπιτζένης των Μίκρο, ενώ ο Αντώνης Γλυκός φιλοτέχνησε το πραγματικά θαυμάσιο ένθετο του CD.

Ειδήσεις Σήμερα: