Τη Λόλα απ΄ τη Φωτιά Ποιος θα τη Βγάλει; – Κριτική

«Μία από τα ίδια» για τα Ημίζ; Ένας ακόμη δίσκος εφηβικού χαβαλέ και τίποτα περισσότερο; Αν είναι έτσι, τότε γιατί όλη αυτή η φασαρία γύρω από τη «Λόλα»; Για τις δυο τρεις βωμολοχίες που ακούγονται, ή για τις… εξ αγχιστείας αιμομικτικές ονειρώξεις που περιγράφει το τραγούδι «Με τη μαμά σου»; Ακούγοντας το δίσκο, αντιλαμβάνεσαι ότι ο χρόνος κυλά και για τα Ημισκούμπρια, είτε το θέλουν είτε όχι. Σαφώς διατηρούν τη φρεσκάδα τους, σαφώς τα τραγούδια τους θα πρέπει να θεωρηθούν πιο βελτιωμένα (εδώ και καιρό το χιπ-χοπ και όλα τα συναφή είδη έχουν αρχίσει να εξελληνίζονται στην ουσία και όχι στην επιφάνεια), ενώ επιπλέον οι ρίμες είναι πολύ πιο σωστές (επιτέλους, γιατί στο τέλος θα ξεχνούσαμε τα ελληνικά μας). Τι φταίει σε αυτό το άλμπουμ; Το ίδιο το περιεχόμενο. Πέστε μας παλαιομοδίτες, αλλά, όταν ακούμε μουσική, μας αρέσει να αισθανόμαστε (οργή ή αγάπη, δεν έχει σημασία), να ονειρευόμαστε, να ταξιδεύουμε. Αν πρόκειται απλώς να μειδιούμε με διάφορες «πλακίτσες», αυτό μπορούμε να το κάνουμε ακούγοντας τα χιλιάδες γλυκανάλατα «τσιφτετελοποπάκια» που κυκλοφορούν στην αγορά. Από τους καλλιτέχνες που εκτιμούμε, περιμένουμε περισσότερα. Γιατί ξέρουμε ότι μπορούν.