Το Διάλειμμα Κρατάει Δυο Ζωές – Κριτική

Έβδομη προσωπική δισκογραφική δουλειά για τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα με τίτλο «Το Διάλειμμα Κρατάει Δυο Ζωές» και με κύριο χαρακτηριστικό, για άλλη μια φορά, τις επιρροές που έχει δεχθεί ο εν λόγω τραγουδοποιός από την ιταλική σχολή τραγουδιού και τα Καντσονίσιμα. Όσον αφορά στις ενορχηστρώσεις των δεκατριών τραγουδιών, θα έλεγε κανείς ότι επικρατεί μια σύγχυση: λίγη ροκ, λίγο έντεχνο, λίγη ποπ και λίγη όπερα. Ο στίχος είναι αδύναμος. Δεν διαθέτει αμεσότητα και λιτότητα, ενώ προσπαθεί να επικοινωνήσει μέσω δήθεν δυσνόητων φράσεων, όπως, για παράδειγμα, στο στίχο του Βασίλη Γιαννόπουλου στο τραγούδι «Γιατί είναι Τέχνη» (Ήρθες ανάποδα στον κόσμο μα το ξέχασες/Κι όλο σε ξύνω με το νύχι να ξεφτίσεις/Και περιμένω να με δείξεις με το δάχτυλο/Και να με φτύσεις). Η στιχουργός που δείχνει να έχει ξεφύγει από αυτό το μοτίβο είναι η Λίνα Δημοπούλου και συγκεκριμένα στο τραγούδι «Το δυάρι», στο οποίο οι στίχοι είναι απλοί, κατανοητοί και λένε αυτό ακριβώς που θέλουν να πουν. Στίχους έχουν γράψει επίσης οι Ισαάκ Σούσης, Λίνα Νικολακοπούλου και Νίκος Μπότσας. Το περιεχόμενο του δίσκου συμπληρώνει η συνεργασία-άλλοθι με τον Branduardi, με αποτέλεσμα ένα σύνολο συνθέσεων που σε κάνουν να ψάχνεις να βρεις ένα λόγο για την ύπαρξή τους, αλλά και σε ποιο κοινό τελικά απευθύνονται. Η καλύτερη στιγμή είναι η ερμηνεία του τραγουδιού «Τερατάκια Τσέπης» από την παιδική χορωδία του Σπύρου Λάμπρου. Πρόκειται για τη σύνθεση των L.Magni και L.Zappa «Vanita Di Vanita», που έκανε παγκόσμια επιτυχία ο Α.Branduardi, σε ελληνικούς στίχους του Ισαάκ Σούση.