Άργησα να γράψω λίγο γιατί καταρχήν ήμουν στη Ξάνθη για το all star game και κατά δεύτερον ήμουν άρρωστος αυτές τις ημέρες. Ας ξεκινήσω από το πιο πρόσφατο γεγονός που ήταν η γιορτή του μπάσκετ και μετά να αναφερθώ και στον αγώνα με την Ταού.
Λεω να ξεκινήσω με μία ερώτηση, που θέλω να κάνω και είναι η εξής: Τι θα θέλατε να βλέπατε στο all star game περισσότερο και με τι θα ήσασταν πιο ικανοποιημένοι;
Το ρωτάω αυτό γιατί διάβασα που έγραφε μία φίλη ότι λίγο πολύ ήμασταν χαλαροί και κάναμε πλάκα και χαβαλέ….
Και τι θα μπορούσαμε να κάνουμε δηλαδή; Να παίξουμε όπως παίζουμε στις ομάδες μας με την ίδια ένταση και το ίδιο πάθος;
Δε νομίζω ότι είναι εφικτό κάτι τέτοιο γιατί πρώτο για μας ήταν πολύ πιο εύκολο να παίξουμε έτσι και να κερδίσουμε με πολύ μεγάλη διαφορά τη στιγμή που γνωριζόμαστε από την εθνική ομάδα και οι άλλοι να μη μπορούν να πλησιάζουν το καλάθι… Αυτό είναι το ζητούμενο; Ή να έρθει ο κόσμος στο γήπεδο και να απολαύσει έναν αγώνα που δεν θα υπάρχει άγχος αλλά λίγο παραπάνω θέαμα…
Σε ένα κανονικό παιχνίδι δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα αφού αυτό που θέλουν και οι δύο ομάδες είναι το αποτέλεσμα της νίκης ή μήπως θα ήταν ωραίο μέσα από το σoβαρό παιχνίδι να τραυματιστεί κάποιος παίκτης;
Ας σκεφτούμε μετά ποια ομάδα θα ήθελε να στείλει τους παίκτες της να παίξουν και να έχουν τον φόβο μήπως δεν γυρίσουν όλοι υγιείς. Αυτά ήθελα να τα γράψω και ας μην το ανέφερε κάποιος για να μην παρεξηγούμαστε. Γιατί και εμείς θέλουμε έστω και για ένα παιχνίδι να μπορέσουμε να χαλαρώσουμε και να μην κοιτάμε το ταμπλό για το σκορ και τον χρόνο….
 
Ας αφήσουμε το all star game, γιατί πάλι θα γράψω μεγάλο κείμενο και ήδη έχουν αρχίσει να με καίνε τα μάτια μου. Να μα’στε λοιπόν που αποκτήσαμε το πλεονέκτημα έδρας και την δυνατότητα να προκριθούμε στο φάιναλ φορ του Βερολίνου.
Και πως τα καταφέραμε θα αναλογιστούν πολλοί.
Τα καταφέραμε γιατί όπως σας είπα από εδώ και πέρα θα γινόμαστε όλο και καλύτεροι. Εγώ προσωπικά χαίρομαι που σε ένα τόσο δύσκολο παιχνίδι δείξαμε στοιχεία μεγάλης ομάδας. Ακόμα και την στιγμή που μας πλησίασαν τρομερά, με το φοβερό κοινό στο πλευρό τους να δίνει ρεσιτάλ αντιδράσαμε σωστά, ήμασταν συγκεντρωμένοι, πιστεύαμε σε εμάς και κάναμε αυτές τις λεπτομέρειες που έπρεπε για να πάρουμε το παιχνίδι. Ελπίζω τώρα να πάνε όλα καλά και στα επόμενα παιχνίδια .
Δεν θέλω να αναφερθώ άλλο στο παιχνίδι γιατί φαντάζομαι ότι λίγο πολύ όλοι το είδατε ή θα ενημερωθήκατε για το πως παίξαμε…
Έχει πάντως πολύ πλάκα να κερδίζεις μέσα σε τόσο δυνατές έδρες και με τέτοιο κόσμο, να φωνάζουν όσο πιο δυνατά μπορούν και να τρελαίνονται βλέποντας ότι δεν μπορούν να σε επηρεάσουν με τίποτα. Πραγματικά είναι απίστευτο το συναίσθημα.
Φυσικά δεν υπάρχουν τα έκτροπα που συναντάμε στα ελληνικά γήπεδα όπου αν κερδίζεις φοβάσαι να πανηγυρίσεις για να μην ξεσηκώσεις τον κόσμο όπως έρχονται και σου λένε οι διαιτητές…
Και πολύ καλά κάνουν οι άνθρωποι γιατί φοβούνται για την σωματική τους ακεραιότητα όπως και εμείς άλλωστε.
Εκεί μένουν μόνο στο να μπορέσουν να εμψυχώσουν όσο πιο πολύ μπορούν την ομάδα τους…
Και εδώ ταιριάζει και ένα άλλο θέμα που ήθελα να μιλήσω αλλά επειδή νιώθω ότι δεν έχω την πλήρη πνευματική μου διαύγεια , λόγω της σωματικής κόπωσης από την ίωση, θα το πω με λίγα λόγια και θα το αναπτύξω εντός ολίγων ημερών, που θα νιώθω καλύτερα.
Έχει να κάνει με την παραφιλολογία, την λασπολογία και τη δημιουργία λανθασμένων εντυπώσεων στον κόσμο από την κακοπροαίρετη κριτική που γίνεται από κάποια Μέσα Ενημέρωσης. Επειδή πολύ απλά κάποιοι έχουν την δύναμη του γραπτού λόγου, με τελικό αποτέλεσμα τη δημιουργία, κατά την γνώμη μου πάντα, οπαδών!!!!!
Την επόμενη φορά που θα σας εξηγήσω θα είμαι καλύτερα και θα γράφω καλύτερα.
 
Τα λέμε….

Ειδήσεις Σήμερα: