Καλησπέρα… Πριν ξεκινήσω να αναλύω το παιχνίδι θα ήθελα να πω πόσο περήφανος είμαι σαν Έλληνας, σαν αθλητής και παρ’ ολίγον συμπαίκτης με τα παιδιά που αγωνίζονται τώρα στο Ευρωμπάσκετ.
Και γιατί το λέω αυτό; Γιατί χαίρομαι πάρα πολύ όταν βλέπω τα παιδιά να δείχνουν τέτοιο χαρακτήρα, παίζοντας τόσο καλά και να παρουσιάζονται σαν μία Λερναία Ύδρα που ακόμα και όταν λείπουν τόσο σημαντικοί παίκτες όπως ο Θοδωρής, ο Δημήτρης και ο Τσάρος, καταφέρνουν να διακρίνονται δείχνοντας ότι υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά και πλούσιο υλικό ώστε να κρατήσουν την εθνική μας σε υψηλό επίπεδο. Ασχέτως αν κάποιες χρονιές μπορεί να βγούμε 5οι ή 6οι, πράγμα που μπορεί να γίνει…
Τώρα ότι αφορά την ανάλυσή του αγώνα, τέτοιο ξεκίνημα έχω να δω από το παιχνίδι που κάναμε με την Αμερική από τον 15λεπτο και μετά, όπου είχαμε παίξει καταπληκτικά.
Αυτό που ελπίζω να βελτιώσουμε είναι το κακό ξεκίνημα στο δεύτερο ημίχρονο. Γιατί είναι κάτι που μπορεί να μας στοιχίσει όταν δεν θα έχουμε μία τόσο μεγάλη διαφορά όπως με την Κροατία.
Σίγουρα πολλοί θεωρούν ότι παίζουν καλά μόνο όσοι βάζουν πόντους. Λάθος!!
Γιατί αρκετές φορές χρειάζονται και οι υπόλοιποι για να βοηθήσουν σε αυτό.
Σίγουρα μου άρεσε που έβλεπα να υπάρχουν τόσο καλές συνεργασίες.
Αλλά μου άρεσε εξίσου ο Ζήσης που φαίνεται και λειτουργεί πάρα πολύ μυαλωμένα. Όπως και ο Φώτσης που καταφέρνει και κλείνει όλους τους διαδρόμους, κρατώντας μία ισορροπία στην άμυνα. Για την σημερινή εμφάνιση του Γιάννη και για τα υπόλοιπα παιδιά ότι και να πω είναι λίγο, μιας και η εικόνα μιλούσε από μόνη της. Και τους απολαύσαμε όλοι.  
Εύχομαι και ελπίζω η συνέχεια να είναι ανάλογη και ακόμα καλύτερη…