Γεια σας… σκεφτόμουν όλες αυτές τις ημέρες να σας γράψω αλλά ήμουν συνεχώς μέσα στο σπίτι και έβγαινα μόνο για να πάω για θεραπείες με τον πατέρα μου αφού το να οδηγήσω είναι κάτι το αδιανόητο. Ειδικά τις πρώτες ημέρες μέχρι να φύγει ο πολύς πόνος από το πόδι και το ισχίο… ούτε να φαω δεν μπορούσα, αφού δεν γινόταν να καθίσω στην καρέκλα περισσότερο από 2 λεπτά!!!
 
Δεν σας έγραφα λοιπόν, γιατί δεν είχα την διάθεση που θα ήθελα αφού και το να βρίσκομαι με πολύ κόσμο με εκνεύριζε…
Με ρωτούσαν όλοι πως είναι η μέση μου αλλά το γεγονός ότι ήμουν καθηλωμένος στον καναπέ και μη έχοντας να τους πω κάτι καινούργιο με έκανε να θέλω να είμαι μόνο με άτομα που δεν με κούραζαν και με καταλάβαιναν.
Κάπως έτσι περνούσαν οι μέρες με τον πατέρα μου (που είναι και ο προσωπικός μου ήρωας) να είναι τώρα και ο προσωπικός μου σοφέρ, κάτι που μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια όταν ήμουν στο χωριό και δεν μπορούσα να οδηγήσω. Κάθε ημέρα με πήγαινε το πρωί σχολείο, μετά ερχόταν να με πάρει από το φροντιστήριο για να με πάει στο σπίτι να φάω και μετά… που αλλού προπόνηση στον Πύργο!!! Όπου φυσικά περίμενε χωρίς να διαμαρτύρεται γύρω στις 3 ώρες, όσο κουρασμένος και αν ήταν, για να με γυρίσει σπίτι γύρω στις 11 το βράδυ. Και αυτό σχεδόν κάθε ημέρα!!!
Οι γονείς μου που λέτε, είναι ο βασικός παράγοντας που κατάφερα να παίξω μπάσκετ. Φυσικά χρειάζονται και οι δύο για να αλληλο- συμπληρώνονται. Γιατί όταν ο πατέρας μου έλεγε στην μάνα μου να μείνω σπίτι να διαβάσω (πράγμα που έκανα μέχρι τις 2 τα ξημερώματα) η μάνα μου έλεγε ότι είναι καλό να αθλούμαι και εναλλάξ. Όταν ο ένας έλεγε το άλλο γινόταν το αντίθετο. Φυσικά πάντα διάβαζα για να μη δίνω δικαίωμα σε κανέναν να μου πει τίποτα. Γιατί κακά τα ψέματα δεν μπορούσα να ξέρω ότι θα παίξω μπάσκετ και θα είναι το επάγγελμα μου. Ήθελα να περάσω σε μία σχολή ώστε να μην έχω κανέναν ανάγκη. Όπως και κατάφερα και μπήκα στη διοίκηση επιχειρήσεων.
Φυσικά επί της ευκαιρίας να πούμε καλή επιτυχία στα παιδιά που δίνουν αυτές τις ημέρες πανελλήνιες και σίγουρα θα είναι μέσα στο άγχος αφού το υπέροχο εκπαιδευτικό μας σύστημα κρίνει τις γνώσεις και το μέλλον του κάθε παιδιού μέσα από μία τρίωρη εξέταση, που θα πρέπει να αποδείξει για να περάσει σε μία σχολή. Τις περισσότερες βέβαια περιπτώσεις θα καταλάβει ότι τελικά δεν είναι αυτό που θέλει να κάνει στη ζωή του και φυσικά δεν θα μπορεί να κάνει κάτι ώστε να γυρίσει πίσω ή να ξεκινήσει κάτι άλλο, γιατί μπορεί να μην υπάρχει η οικονομική δυνατότητα από την οικογένεια του. 
 
Γιατί να μην υπάρχει ένα κριτήριο αξιολόγησης των παιδιών σε όλη τη σχολική διάρκεια ώστε να μπορούν να δουν σε τι έχουν κλίση και να το εκμεταλλευτούν ώστε να κάνει κάτι στο οποίο έχει ταλέντο, του αρέσει και θα μπορεί να αποδώσει καλύτερα;
 
Αλλά έτσι είμαστε, δεν μας ενδιαφέρει –όχι τόσο εμάς αλλά τους υπεύθυνους του εκπαιδευτικού μας συστήματος- πως θα ηρεμίσει ο κόσμος και δεν θα γκρινιάζει για την ανεργία που υπάρχει. Θα φτιάξουμε πανεπιστήμια να μπαίνουν τα παιδιά να μην παραπονείται ο κόσμος, να δουλεύουν οι γονείς για τα έξοδα του παιδιού τους, να μην προλαβαίνουν να σκεφτούν και να κάνουν ότι μπορούν για να τελειώσει τη σχολή του και μετά;;;
 
Μετά έρχονται στην αγορά εργασίας τόσα άτομα που δεν μπορεί να τα απορροφήσει η ελληνική αγορά. Και ποιά είναι η συνέχεια; Πάλι σπουδές ώστε να πάρουμε ένα χαρτί παραπάνω από τους άλλους μήπως βρούμε κάποια δουλειά αν είναι δυνατόν!!!
 
Σας ζητώ συγνώμη που ξέφυγα από το θέμα μου και μπορεί να σας μπέρδεψα λίγο αλλά τα έγραψα όπως ακριβώς τα σκεφτόμουν και ήθελα πολύ καιρό να τα πω γιατί η ζωή δεν είναι μόνο μπάσκετ και Eurovision!!!
 
Πράγμα που μου έχει γυρίσει το μυαλό όλες αυτές τις ημέρες, που όπου και να έβαζε την τηλεόραση είχε αυτό το θέμα. Ξέρετε τι μου θυμίζει; Αυτό που γινόταν στην αρχαία Ρώμη. Το άρτος και θέαμα να μας δείξουν λίγο Eurovision μήπως και ξεχαστούμε, μόνο που στην Ελλάδα δεν υπάρχει άρτος, με πολύ κόσμο να έχει σημαντικό πρόβλημα στην καθημερινότητα του.
 
Μπορεί τους περισσότερους από εσάς να μην σας ενδιαφέρουν αυτά που μόλις έγραψα αλλά δεν μπορούσα…
 
Πάμε τώρα στα του μπάσκετ και σε μένα (το θυμήθηκα να επιστρέψω, χα, χα). Που λέτε όταν έγινα λίγο καλύτερα ξεκίνησα πισίνα!!! Το δράμα… ξέρω βέβαια να κολυμπάω αλλά κουράζομαι γρήγορα αφού δεν είμαι ο Φέλπς, Φορούσα ειδικό σωσίβιο ώστε να μην επιβαρύνω πάρα πολύ τη μέση μου και φυσικά για να μην πνιγώ χι, χι!!
 
Χθες ήταν ουσιαστικά η πρώτη ημέρα που κατάφερα να τρέξω χωρίς ιδιαίτερο πόνο και ήμουν πολύ χαρούμενος . Βέβαια το καλύτερο είναι το πόσο απολαμβάνω που μπορώ να καθίσω. Αυτό είναι που λένε ότι όταν είσαι τραυματίας καταλαβαίνεις το πόσο σημαντικά είναι κάποια πράγματα.
 
Όπως καταλαβαίνετε τώρα κάνω αγώνα δρόμου μήπως και μπορέσω να προλάβω κανένα παιχνίδι και προσωπικά θέλω να πιστεύω ότι θα καταφέρω να είμαι καλά στο δεύτερο παιχνίδι μέσα στο ΣΕΦ.
 
Λυπάμαι πραγματικά γιατί έχω χάσει όλα αυτά για τα οποία πάλευα τόσο καιρό. Να πάμε στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα, να είμαστε πρώτοι στο πρωτάθλημα. Μάζεψα όλο το γάλα και τελικά δεν κατάφερα να πιω…
 
Τι να κάνουμε αυτά έχει η ζωή. Αλλά είμαι σίγουρος ότι όπως με πείραξε όταν μπήκα στο Βερολίνο σε ένα γεμάτο γήπεδο άλλο τόσο και περισσότερο θα με πειράξει τώρα που το γήπεδο θα είναι τέλειο και ειδικά με τις εξέδρες που έβαλαν γύρω γύρω από το ΣΕΦ.
 
Μακάρι να πάνε όλα καλά ειδικά στο πρώτο παιχνίδι που είναι και το πιο σημαντικό. Βέβαια έχω εμπιστοσύνη στους συμπαίκτες μου και με την βοήθεια του κόσμου πιστεύω ότι θα καταφέρουμε να κερδίσουμε και να κάνουμε το 1-0….

Ειδήσεις Σήμερα: