Come on England

 Εβδομάδα Euro 2008 είναι αυτή που διανύουμε, με την Εθνική μας να έχει ήδη νικήσει τη Βοσνία Ερζεγοβίνη και να βρίσκεται στον προθάλαμο της διοργάνωσης, που θα φιλοξενηθεί στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας (ωραίο ταξιδάκι είναι αυτό, ε;)

Γιατί το αναφέρω τώρα αυτό;… Οκτώβριος είναι και πριν δύο χρόνια ακριβώς είχα κάνει ένα από τα ωραιότερα ταξίδια μου, που είχε και ποδοσφαιρική γεύση. Και μάλιστα ήταν ένα ταξίδι, που είχε προγραμματισθεί πάνω σε εντελώς διαφορετική βάση.

Βάσει της λογικής του cheap-η ταξιδιώτη, όπως ανέφερα πριν λίγες ημέρες και όπως συμπλήρωσαν η Σοφία και ο Kitsomitsos, είχαμε κλείσει μαζί με μια φίλη μου αεροπορικά εισιτήρια για να επισκεφτούμε το Λονδίνο και με την ευκαιρία του ταξιδιού να δούμε και την έκθεση με πίνακες της Frida Kahlo, η οποία φιλοξενείτο εκείνο το καλοκαίρι στην Modern Tate.

Και ενώ είχαμε κλείσει τα εισιτήριά μας και είχαμε κάνει κράτηση σε ξενοδοχείο, ήρθε η βομβιστική επίθεση της 7ης Ιουλίου να μάς ταρακουνήσει. Ακολούθησε και η απόπειρα νέας επίθεσης δύο εβδομάδες αργότερα και θορυβηθήκαμε. Έτσι αποφασίσαμε να εκμεταλλευτούμε μεν τα αεροπορικά εισιτήριά μας, να ακυρώσουμε την κράτηση στο ξενοδοχείο (ευτυχώς δεν είχαμε δώσει χρήματα και δεν υπήρχε cancellation fee) και αναζητήσαμε άλλους προορισμούς στην αγγλική γη.

Και η φίλη μου έριξε την ιδέα: «Δεν πάμε στο Λίβερπουλ;». Μπορεί κάποιος άλλος να σκεφτόταν «Mα καλά τι θα δείτε στο Λίβερπουλ;», εγώ όμως πέταξα την σκούφια μου γιατί ήξερα τι ήθελα να δω. Το Anfield Road και το Μουσείο των Beatles. Είχε προηγηθεί και το ταξίδι του φίλου μου στο Λιμάνι για τον αγώνα του Ολυμπιακού τον Δεκέμβριο του 2004 (ξέρετε, εκείνο το μαρτυρικό 3-1 που σήμανε τον αποκλεισμό του από το Champions League), ο οποίος είχε καλύψει με την κάμερά του μεγάλο μέρος της πόλης αλλά και την ατμόσφαιρα μέσα στο γήπεδο, και μου είχε ανοίξει η όρεξη για το ταξιδάκι αυτό…

Αφού είχα, λοιπόν, σερφάρει για ώρες μέσα στο Ίντερνετ προκειμένου να βρω τον καλύτερο τρόπο με τον οποίο θα κάναμε το ταξίδι Λονδίνο – Λίβερπουλ – Λονδίνο μέσα σε μόνο τρεις ημέρες (βλέπετε είχαμε κλείσει τα αεροπορικά εισιτήριά μας με αρχικό σκοπό την παραμονή στην πρωτεύουσα και όχι για κάποιο ταξίδι εκτός αυτής), ένας… γλόμπος έλαμψε πάνω από το κεφάλι μου!…

«Το Σάββατο 8 Οκτωβρίου θα βρισκόμαστε στο Λίβερπουλ. Την ημέρα αυτή θα διεξάγονται αγώνες για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2006. Η εθνική Αγγλίας χρησιμοποιεί ως έδρα της το Old Trafford. Το Λίβερπουλ απέχει από το Μάντσεστερ λιγότερο από μία ώρα. Αραγε που παίζει η Αγγλία στις 8 Οκτωβρίου;….»

Μπήκα, λοιπόν, στο website της αγγλικής Ομοσπονδίας και (hip, hip, hurray!!!) η Αγγλία φιλοξενούσε στις 8 Οκτωβρίου την Αυστρία!

Μετά τη γνωστή ταχυπαλμία του ενθουσιασμού για τη μεγάλη «ανακάλυψή» μου, άρχισα να ψάχνω τρόπους για να βρω εισιτήρια για τον αγώνα. Φευ! Διάβασα στον δικτυακό τόπο της FA ότι για να πάρεις εισιτήριο για τους αγώνες της εθνικής Αγγλίας θα πρέπει να έχεις πρώτα εγγραφεί στον σύνδεσμο των φίλων της. Το ποσό για εγγραφή και εισιτήριο ήταν μεγαλύτερο από αυτό που θα μπορούσαμε να διαθέσουμε και παράλληλα δεν θέλαμε να μπούμε στη διαδικασία να αναζητήσουμε εισιτήριο ως General Public.

Έτσι, αποφασίσαμε να αρκεσθούμε σε μια επίσκεψη στο Old Trafford, που ούτως ή άλλως μάς ενδιέφερε. Βάσει δε του προγράμματος της εθνικής Αγγλίας, όπως αυτό ήταν αναρτημένο στο website της FA, ο τότε προπονητής της, Σβεν Γκόραν Έρικσον θα προπονούσε τους παίκτες του, την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου στις 16:00 μέσα στο γήπεδο.

Πέρασαν οι μήνες, πέρασαν οι ημέρες, ξεκινήσαμε το ταξίδι μας και μετά βασάνων και κόπων φτάσαμε στο Λίβερπουλ (αλλά αυτό θα είναι το θέμα ενός άλλου post) τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής. Μετά από λίγες ώρες ύπνου ξυπνήσαμε, γεμίσαμε τα στομάχια μας με English breakfast και κινήσαμε για τον σταθμό των τρένων (Central) κάτω από ψιλόβροχο.

Φτάσαμε στο γκισέ, ζητήσαμε εισιτήρια για το επόμενο τραίνο για Μάντσετσερ, το οποίο ανακαλύψαμε ότι έφευγε σε τρία λεπτά!!! Με σπριντάρισμα ανάλογο του Ασάφα Πάουελ όταν έκανε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100μ, φτάσαμε στη σωστή αποβάθρα, μπήκαμε στη αμαξοστοιχία και για τα επόμενα 45 λεπτά (όσο διαρκούσε το ταξίδι) προσπαθούσαμε να βρούμε την ανάσα μας.

Πήγαμε στο Old Trafford, κάναμε το τουρ μας (και αυτό θα είναι το θέμα διαφορετικού post), χαζέψαμε στην μπουτίκ της Man U και είπαμε να κάνουμε ένα γύρο στον περίβολο του γηπέδου, μήπως δούμε και κανένα παίκτη.

Έχοντας κάνει έναν ολόκληρο κύκλο, είδαμε απέναντί μας ένα γκρουπ ατόμων να κάθονται υπό αστυνομική περιφρούρηση και να περιμένουν. Ένας αστυνομικός μάς έκανε νόημα να ενσωματωθούμε στο γκρουπ. Τα πόδια άρχισαν να τρέμουν όταν καταλάβαμε ότι αυτός ήταν ο προκαθορισμένος χώρος, όπου οι παίκτες της Αγγλίας θα υπέγραφαν αυτόγραφα! Ε, εάν από μικρό παιδί παρακολουθούσες τους αγώνες του αγγλικού πρωταθλήματος και υποστήριζες τα «τρία λιοντάρια» σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις, το τρέμουλο ήταν φυσικό…

Όταν δε οι μπλε φόρμες άρχισαν να βγαίνουν από τα αποδυτήρια του γηπέδου και να κατευθύνονται προς το μέρος μας, τότε ευχήθηκα να είχα κάμερα. Όχι, για να απαθανατίσω την ομάδα αλλά τις υστερικές εκδηλώσεις των Αυστριακών στην πλειοψηφία τους οπαδών και το δικό μας το σάστισμα, που είχαμε να ζητήσουμε αυτόγραφο από τότε που πηγαίναμε στο σχολείο!

Εντάξει, δεν χρειάζεται να σας περιγράψω τι συνέβη όταν εμφανίστηκε ο Ντέιβιντ Μπέκαμ. Ούτε οι Ρουβίτσες δεν θα έκαναν έτσι! Έχω να υπερηφανεύομαι ότι τον έβγαλα αρκετά καλές φωτογραφίες με το κινητό μου τηλέφωνο!

Η απογοήτευση μου όμως ήταν ότι δεν κατάφερα να τραβήξω καλές φωτογραφίες τον Τζόν Τέρι, τη δική μου αδυναμία! Έχω άλλωστε δώσει το όνομά του στον σκύλο μου! Τη στιγμή που είχα σταθεροποιήσει το χέρι μου και ετοιμαζόμουν να πιέσω το κουμπί της λήψης, εμφανίστηκε ένα άλλο χέρι από ψηλά, μαζί με ένα μπουφάν και εγώ κατέληξα να έχω βγάλει φωτογραφία το αυστριακό μπουφάν…

Έτσι έβγαλα τον JT – νυν αρχηγό της εθνικής Αγγλίας –  δύο μέτριες φωτογραφίες, η μία είναι μάλιστα «κουνημένη»…

Το μόνο αυτόγραφο που πήρα ήταν από τον Τζο Κόουλ πάνω στον ταξιδιωτικό οδηγό μου (η αθεόφοβη πηγαίνω στη Μεγάλη Βρετανία με τον γαλλόφωνο Le Guide Vert της Michelin!), ενώ η μεγάλη απογοήτευση ήταν ο Μάικλ Όουεν, που δεν ήρθε στο χώρο μας και άκουσε τα… σχολιανά του!

Οι παίκτες μπήκαν στο πούλμαν, το πούλμαν έφυγε, μαζί και εμείς χοροπηδώντας σαν παιδάκια που είδαν από κοντά τα ινδάλματά τους…

(Για την Ιστορία, την επόμενη ημέρα η Αγγλία νίκησε την Αυστρία με 1-0 με εύστοχο χτύπημα πέναλτι του Λάμπαρντ στο 25.)