Βαγγέλης Βενιζέλος-2

Εκείνο που με εντυπωσιάζει σε ορισμένα από τα σχόλια που δημοσιεύονται εδώ είναι η ξεκάθαρη άποψη ότι γράφω εναντίον του Γιώργου Παπανδρέου κατ εντολήν, συμμετέχοντας στη συνωμοσία  «χειραγώγησης του ΠαΣοΚ» από τον ΔΟΛ και άλλα εξωθεσμικά κέντρα  — ενώ βέβαια οι σχολιάζοντες γράφουν την άποψή τους σύμφωνα με την ελεύθερη βούληση τους. Το ότι δεν υπάρχει ούτε μία λέξη υποστήριξης του Βαγγέλη Βενιζέλου και ότι επιπλέον έχω αναδείξει αναλύσεις,  σχόλια ή καλαμπούρια που στρέφονται εναντίον του, δεν ενδιαφέρει. Υποθέτω η εξήγηση που θα έδιναν οι σχολιαστές, αν τους ζητούσε κάποιος εξήγηση, είναι ότι αυτό το κάνω για να κρύψω τα ταπεινά κινητρά μου, να παραστήσω ότι δήθεν δεν συνωμοτώ — ήτοι, αυτό που για μένα αποδεικνύει ότι δεν είμαι συνωμότης κατ αυτούς αποδεικνύει πόσο  καλός συνωμότης είμαι. Αλλά αυτοί είναι εξυπνότεροι από τους συνωμότες και μπορούν να τους αποκαλύψουν όσο καλά και αν κρύβονται.

Προφανώς, με τέτοιους όρους δεν μπορεί να γίνει συζήτηση — οι συνωμοσιολογούντες μπορούν να συζητούν μόνο μεταξύ τους και  να ενθουσιάζονται ανακαλύπτοντας νέα στοιχεία  που επιβεβαιώνουν την άποψή τους περί συνωμοσιών. Δεν τους ενδιαφέρουν επιχειρήματα και ορισμένοι καταφεύγουν σε μειωτικούς χαρακτηρισμούς (ή και σε ύβρεις) όχι για λόγους ρητορικούς, όπως σκέφθηκα για μια στιγμή –  όχι δηλαδή επειδή δηλαδή πιστεύουν ότι εξοντώνοντας ηθικά τον άλλο (εμένα, στη συγκεκριμένη περίπτωση) εξαφανίζουν και  την  άποψή του αλλά επειδή είναι  τόσο πεπεισμένοι για την κακότητα και την ανεντιμότητα του άλλου (εγώ, ξανά) ώστε μόνο την απέχθειά τους μπορούν να εκφράσουν και τίποτα άλλο.

Τέλος πάντων· ενόψει της τελευταίας και αποχαιρετιστήριας καταχώρισης που θα γίνει αύριο  Παρασκευή, μια που το Εκλογολόγιο 2007 πρέπει να κλείσει αφού έκλεισε και το θέμα που κλήθηκε να υπηρετήσει, δημοσιεύω το αυριανό μου (21/09/09) σχόλιο στο Βήμα που σίγουρα θα δώσει έναυσμα για νέες συνωμοσιολογικές  αναλύσεις:

Αν ό,τι σηματοδοτεί πολιτικά ο Γιώργος Παπανδρέου ηττήθηκε στις εκλογές και δεν πείθει ότι μπορεί να κερδίσει τις επόμενες, οι προοπτικές για αυτά που σηματοδοτεί ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν είναι καλύτερες – όχι μόνο ούτε κυρίως λόγω του προσωπικού τηλεοπτικού στυλ που τόσο απωθητικά  λειτούργησε αυτές τις ημέρες, αλλά  λόγω  του πολιτικού στίγματος που δίνει. Ο κ. Βενιζέλος ήταν από αυτούς που είχαν αντιταχθεί στην έγερση του ζητήματος των ταυτοτήτων, είχε ριζικά διαφωνήσει με την την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, ο νόμος 2328/95 που ετοίμασε ο ίδιος είναι η μητέρα όλων των αντιδιαπλοκικών νόμων που  ψηφίστηκαν εν συνεχεία, ώσπου να τους καταργήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Και τα τρία παραδείγματα παραπέμπουν σε πολιτικές του τύπου «να μη θίγουμε τα κακώς κείμενα», «να υπερασπιζόμαστε το κράτος ακόμα και εκεί που έχει πλήρως αποτύχει», «να δείχνουμε ότι έχουμε μηδενική ανοχή στη διαφθορά» – είναι δυνατόν αυτά να φέρουν πίσω στο ΠαΣοΚ τους ψηφοφόρους που το εγκατέλειψαν το 2004 προς τα δεξιά του και το 2007 προς τα αριστερά του; Απίθανο φαίνεται: υπάρχουν η ΝΔ και ο Συνασπισμός που τα καταφέρνουν καλύτερα σε αυτά –το κάθε κόμμα σε διαφορετικό πεδίο, βέβαια. Και σε κάθε περίπτωση, ο πληθωρικός λόγος επί  παντός του επιστητού μάλλον αποκαλύπτει παρά καλύπτει την απουσία συγκροτημένης άποψης για το μέλλον της Αριστεράς και  της Κεντροαριστεράς. Είναι καλύτερο αυτό από το να έχεις συγκροτημένη άποψη και να την αναιρείς κάθε τόσο, όπως συνέβαινε με τον Γιώργο Παπανδρέου; Πολύ αμφιβάλλω.