Μια δουλειά που ξεκίνησε να διαμορφώνεται το 1992, βρήκε τραγουδιστή το 1996, η ηχογράφησή της ματαιώθηκε το 1998 και το 2000, έτοιμη πλέον, βρέθηκε να χτυπά -μάταια- τις πόρτες των εταιρειών. Ο Λάμπρος Καρελάς εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός και ο δίσκος έγινε τελικά. Αντίθετα από την πλειονότητα των καλλιτεχνών οι οποίοι δηλώνουν «πόσο τυχεροί στάθηκαν», οι «δράστες» του εν λόγω CD αφηγούνται στο ένθετο μια περιπέτεια που όντως δεν τους άξιζε. Και αυτό διότι ο δίσκος τους είναι ένα μικρό αριστούργημα: δώδεκα λαϊκά τραγούδια σε μουσική του Γιάννη Γερογιάννη και σε στίχους του εξαίρετου αλλά ακριβοθώρητου Τάσου Σαμαρτζή («Ίσως φταίνε τα φεγγάρια» ο στίχος του που ακούστηκε πιο πολύ), δώδεκα υποδείγματα λόγου και λαϊκής φινέτσας, φρέσκα, κεφάτα, χωρίς ίχνος σκόνης από το παρελθόν και άψογα τραγουδισμένα από το Γιώργο Περαντάκο. Ως προς τη μουσική και την ενορχήστρωση έχουμε μια σειρά από στέρεες λαϊκές φόρμες που ντύνουν το λόγο. Ως προς το στίχο, σπάνια κάποιες στιγμές της καθημερινότητας (ένα βλέμμα στον ουρανό, μια γυναίκα που περνά, μια παραθαλάσσια ταβέρνα) έχουν μετουσιωθεί σε τόσο όμορφες εικόνες. Διαβάστε στο ένθετο τα λόγια από τα τραγούδια -ειδικότερα τα «Ο μετρονόμος του ουρανού», «Αγία και τρελή», «Έτσι θέλω να ζήσω», «Μαύρη ομπρέλα» και ανακαλύψτε ένα άλμπουμ που φτιάχτηκε με γνώση του αντικειμένου και με μεράκι, στοιχεία εν ανεπαρκεία στη σύγχρονη δισκογραφία.

Ειδήσεις Σήμερα: