Το κύριο προσόν, στο οποίο υστερεί ως τραγουδοποιός ο Μάρκος Δεληβοριάς έναντι εκείνων που μονοπωλούν τα πρωτοσέλιδα του αμερικανικού και βρετανικού μουσικού Τύπου, είναι ασφαλώς… η εθνικότητά του. Ως δημιουργός με δυνάμει εμβέλεια, πλην προερχόμενος από την περιφέρεια της παγκοσμιοποιημένης καλλιτεχνικής δημιουργίας, ο Δεληβοριάς δεν μπορεί να αποφύγει μια εκ προοιμίου «καταδίκη» σε ό,τι αφορά την πρόσβαση της πρότασής του σε ευρύτερο -και δη παγκόσμιο- ακροατήριο. Πράγμα το οποίο γνωρίζει. Σοφά πράττοντας δεν καταθέτει τα όπλα. Αντιθέτως, μετατρέπει το μειονέκτημα σε όπλο του τονίζοντας την ιδιαιτερότητά του, μέσα από τη διαμόρφωση μιας τραγουδοποιίας και ερμηνείας ιδιοσυγκρασιακής, με γνωρίσματα την ευγένεια, την ευθυμία, την απουσία ταραχής, την απόλαυση της αφήγησης. Εμπειρίες και δοκιμές με ένδυμα jazz, pop, folk ή έντεχνο πλάθουν τα όνειρα του «Green City», δεύτερου άλμπουμ του μετά το «Shine» (Wipe Out, 2000). Μόνο το πείραμα του ελληνικού στίχου δεν δοκιμάζει στα δώδεκα ινστρουμένταλ ή αγγλόφωνα κομμάτια του ο Δεληβοριάς, που υπογράφει ο ίδιος τις συνθέσεις, τα λόγια, την παραγωγή, τραγουδά και παίζει κιθάρες και διάφορα πληκτροφόρα· μια «παράληψη» που ίσως στερεί από όλους μας την πλέον ευχάριστη έκπληξη.

Ειδήσεις Σήμερα: