War Of The Roses, The – Κριτική

Δύο χρόνια μετά το επιτυχημένο «Πέτα τη μαμά από το τρένο» (1987), ο Ντε Βίτο επιστρέφει μπροστά και πίσω από την κάμερα για να αφηγηθεί το άδοξο τέλος ενός μεγάλου έρωτα μέσα από μια μαύρη κωμωδία που, με αρκετές δόσεις κυνισμού, σατιρίζει το αίσθημα ιδιοκτησίας και την αναγωγή των υλικών αγαθών σε φετίχ εκ μέρους των Αμερικανών. Οι Ρόουζ μόχθησαν για να αποκτήσουν το καλύτερο σπίτι, ακριβά αυτοκίνητα, πίνακες και μπιμπελό, κρύσταλλα Μπακαρά. Όταν αποφασίζουν να χωρίσουν, διεκδικώντας καθένας για λογαριασμό του το σπίτι, ο ένας θα χτυπήσει τον άλλον εκεί που πονά: έξωθεν καλή μαρτυρία, το αγαπημένο του ζώο, το αγαπημένο του αντικείμενο. Δεν υπάρχει λογική στο «War Of The Roses». Και καθώς ούτε τα αίτια ούτε η εμβάθυνση στους χαρακτήρες απασχολούν ιδιαίτερα τον Ντε Βίτο, ο θεατής μένει απλώς να παρακολουθεί έναν ανελέητο πόλεμο με κωμικά επεισόδια και δραματικό τέλος. Η ταινία δεν άρεσε στους Αμερικανούς, ενώ στην Ευρώπη έτυχε καλύτερης αποδοχής. Όμως, όλοι αναγνώρισαν τις πολύ καλές ερμηνείες εκ μέρους των πρωταγωνιστών, αλλά και τις σκηνοθετικές αρετές του εγχειρήματος, με τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς και τις περίεργες γωνίες λήψης. Το DVD περιοχής 2 περιέχει τη μεταφορά σε ψηφιακή μορφή του πρωτοτύπου με εικόνα πλήρους ανάλυσης και ήχο τετρακάναλο από την αυθεντική Dolby stereo μπάντα, αλλά απέχει πολύ από το να θεωρηθεί υπόδειγμα έκδοσης.