Οι Motorphycho παίζουν garage rock, δηλαδή μουσική για πραγματικά τσαντισμένους πιτσιρικάδες. Εδώ εντοπίζεται και το πρόβλημα του “Barracuda”, καθώς οι τέσσερις Νορβηγοί και ελαφρώς κουρασμένοι ακούγονται και σε κλισέ καταφεύγουν (παραείναι πολλές οι αναφορές στο σκληρό rock των αρχών της δεκαετίας του ΄70), χώρια που σαφώς δεν είναι πιτσιρικάδες (πάνε πάνω από 11 χρόνια από την ίδρυση του γκρουπ το 1989).
Το περιορισμένο υλικό του άλμπουμ (επτά τραγούδια με συνολική διάρκεια που μόλις ξεπερνά τη μισή ώρα) δικαιολογείται από το γεγονός ότι η ηχογράφησή του έγινε παράλληλα με αυτήν του “Let Them Eat Cake” (2000), στοχεύοντας στη διαμόρφωση ενός πιο “παραδοσιακού” rock ήχου.
Κρίμα για τους Motorphycho -οι οποίοι, αν μη τι άλλο, προσπαθούν- αφού η αναπόφευκτη άμεση σύγκριση με τους “μεγάλους” του είδους δεν αφήνει περιθώρια θαυμασμού παρά μόνο συμπάθειας.

Ειδήσεις Σήμερα: