Αυτή είναι η δεύτερη ολοκληρωμένη δισκογραφική παρουσία των Στάθη Δρογώση (φωνή, πιάνο, πλήκτρα), Δημήτρη Τζιμέα (ηλεκτρική κιθάρα), Ντομένικο Μπονάσσι (ακουστική και ηλεκτρική κιθάρα), Κώστα Γιαννίρη (μπάσο, μελόντικα, φωνή), Δημήτρη Κουζή (βιολί, φωνή) και Θοδωρή Παπαστάθη (τύμπανα), μετά το φερώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους.
Όπως και εκεί, έτσι και εδώ ο Μανώλης Φάμελλος δίδει ένα βροντερό «παρών», αναλαμβάνοντας την πλήρη επιμέλεια και οργάνωση της -υποδειγματικής- παραγωγής και κρατώντας επιπλέον κιθάρες και φυσαρμόνικα κατά περίσταση. Μοιάζει δε να είναι αυτός που -άθελά του, έστω-, χαράσσει σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα τις κατευθυντήριες γραμμές, καθώς, η όποια ιδιαιτερότητα των κατ’ ουσία δημιουργών παρουσιάζει μια τρομακτική οπισθοχώρηση μπρος στο καταλυτικά πληθωρικό ταπεραμέντο του Μανώλη. Αν και δεν φέρουν την υπογραφή του, εντούτοις, αφήνει ανεξίτηλα τα σημάδια του σε μουσική και στίχους, σε βαθμό τέτοιο μάλιστα, που να δικαιολογείται πλήρως η πλάνη ότι πρόκειται περί μιας καθ’ όλα αξιόλογης, πλην όμως δικής του κατάθεσης…
Ίσως Τα Φώτα Που Σβήνουν να χρειάζονταν περισσότερο χώρο, προκειμένου «Η Γη απ’ τ’ Αστέρια» να δονηθεί από ένα αισθητά πιο προσωπικό ύφος ηλεκτρικής/λυρικής γραφής. Το ίδιο, πιθανότατα, που ωθεί τις «Φωνές» του Κ.Π. Καβάφη να σύρουν την αυλαία…