Wool – Κριτική

Δύο χρόνια μετά το “Alankomaat” (1998) και με τις Arwen Linnemann (μπάσο), Laetitia Van Krieken (κίμπορντς, φωνή) να πλαισιώνουν πλέον σταθερά τα ιδρυτικά μέλη Henk Hofstede (φωνή, κίμπορντς) και Rob Kloet (ντραμς, περκάσιον), επιστρέφουν με τη 17η studio κατάθεση της σχεδόν 30χρονης καριέρας τους – σχηματίστηκαν το 1974- οι ιπτάμενοι Ολλανδοί.
Ναι, τούτο το νέο άλμπουμ τους ίπταται. Απροσδιόριστα εύθραυστο και λυρικό, σχεδόν παραμυθένιο, και απαλλαγμένο από τα περιττά βάρη της όποιας καλλιτεχνικής μανιέρας, απογειώνεται, προκειμένου να σε προσεγγίσει, καθώς το γήινο έδαφος φαντάζει εξαιρετικά σκληρό για τη λεπτοκαμωμένη φτιαξιά του και η όποια επαφή μαζί του ενδέχεται να το συνθλίψει. Αργά και σταθερά φτερουγίζει, περήφανο μα και με ακριβή συναίσθηση της μοναξιάς του ιδιόμορφα εστετίστικου περιβάλλοντός του, απέναντι στις ενίοτε επίπεδες νόρμες που διέπουν την απέναντι όχθη.
Αλλά, φευ, το λιμάνι του Αμστερνταμ μας έχει συνηθίσει σε πολύτιμες και από καρδιάς εξομολογήσεις. Επιπροσθέτως δε, οι συμμετοχές του ZAPP! String Quartet και της τετραμελούς ομάδας πνευστών The Stylus Horns δίδουν μια επικίνδυνη έμφαση στην ήδη υπάρχουσα γοητεία μιας μελωδίας που μοιάζει με πνιγηρό κλάμα ξωτικών.
Βλέπετε, τον ορίζοντα του “Wool” βάφουν με απαλά χρώματα η μελαγχολία, η οδυνηρή διαπίστωση της απώλειας, η λύπη για το πιο όμορφο κορίτσι του κόσμου που έφυγε για πάντα μακριά. Μάρτυρας, το τραγούδι “26A (Clouds In The Sky)”, ένα απόλυτα βουρκωμένο κομψοτέχνημα…
Εδώ, οι Nits πέτυχαν να επαναφέρουν την pop καλλιγραφία σε αρτίστικους υπνωτικούς δρόμους που στο παρελθόν περπάτησαν άνθρωποι όπως οι The Blue Nile. Το να τους ακολουθήσεις προϋποθέτει ευγένεια ψυχής…