Πληθώρα δημιουργών για ένα δίσκο που επιβεβαιώνει ξανά το πλεόνασμα τραγουδιστών σε μια εποχή συνθετικής και, γενικότερα, δημιουργικής ένδειας. Τα τέσσερα παλιά τραγούδια, σε νέα και όχι ιδιαίτερα ελκυστική εκτέλεση, που περιέχει (συνθέσεις του Χ.Νικολόπουλου και του Α.Βαρδή) στέκουν σαφώς πάνω από τα καινούρια (Χρυσοβέργης-Γιατράς), ενώ ο Χρίστος Αντωνιάδης αδυνατεί να βρει τη δική του ερμηνευτική ταυτότητα, μιμούμενος πότε τον Πάριο («Θέλω να μ΄ αγαπάς»), πότε τον Καζαντζίδη («Τι θέλεις από μένανε») και πότε κάποιον από τους δεκάδες συναδέλφους του της μεγάλης πίστας.