Πόνος και ελπίδα συναντιούνται ξανά στον καινούριο δίσκο του Α.Βαρδή, ο οποίος επιλέγει αυτήν τη φορά τον ηλεκτρονικό ήχο (ρυθμικές βάσεις και ενορχήστρωση μέσω υπολογιστή) για να τραγουδήσει τους καημούς των απανταχού ερωτευμένων. Οι τίτλοι των track μιλούν από μόνοι τους: «Δεν ακούς που σου φωνάζω», «Φύγε από μένα», «Οι μεγάλες οι αγάπες», «Δεν θα χωρίσουμε εμείς» κ.λπ. Ασυμφωνία στον όλο δίσκο κάποιες «πεταχτές» μελωδίες που συνοδεύουν στίχους όπως «Όσο και να κλαις /Δεν μου αλλάζεις το μυαλό… / Φύγε να σωθώ /Την προδοσία δεν μπορώ…». Παραφωνία στον όλο δίσκο το λαϊκίστικο, πομπώδες και αφελές «Τα παιδιά της φωτιάς», αφιερωμένο στους Ολυμπιονίκες (Υποκλίσου Ελλάς /στα παιδιά της φωτιάς /στα παιδιά που γεννάς, στα παιδιά που ξεχνάς).
Θα πω την αμαρτία μου: αν όλα μού πήγαιναν στραβά, αν κανείς δεν με έκανε περήφανο πια, αν ο τόπος έμοιαζε με έρημη γη, αν το παρόν αιμορραγούσε (αυτά λέει το κουπλέ του τραγουδιού), θα τα είχα μαζέψει και θα είχα φύγει. Να αφήσω ήσυχους τους υπόλοιπους… μαζόχες, δηλαδή.